الْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً
و از اين كلمهء « من المجرمين » محقّق و مبرهن مىشود كه عدد پى پيغمبران از اشخاصى بود كه به آنها ايمان آورده بودند ، به واسطهء غرض و طمعى كه در خلافت پيغمبران داشتند ، در امر خليفهء حقيقى آن پيغمبر فتنه و آشوب و القاى شبهه مىكردند ، در اينصورت از جملهء مجرمين مىباشند و خداى تعالى آنها را « عدوّا من المجرمين » فرموده است ؛ هرگاه اين اشخاص از جملهء ايمانآورندگان به حسب صورت ظاهر نبودند ، مىفرمود : « عدوّا من الكافرين » . . .
در كتاب حيوة الحيوان علّت فوت ابا بكر را چنين نوشته است : « كان سبب موته كمدا لحقه على رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - ما زال يذيبه ؛ و الكمد الحزن المكتوم . » [ 111 ] خلاصهء معنى اين است كه ابا بكر از اندوه مفارقت رسول خدا مدقوق شد . كسىكه با رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - اينهمه محبّت داشته باشد كه از فراق او مدقوق بشود ، بايد به مصداق آيهء
إِنِّي لَأَجِدُ رِيحَ يُوسُفَ لَوْ لا أَنْ تُفَنِّدُونِ
بايد پيوسته مجاور استان نفس رسالت بشود و دقيقهاى از خدمت صدّيقهء طاهره دختر رسول خدا و حسنين غفلت ننمايد . محبّت ابا بكر با رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - گويا از غلبهء اشتداد مبدّل به عداوت شد كه با صدّيقهء طاهره عداوت ورزيد ، چنانچه در اغلب كتب اهل سنّت نوشتهاند :
« ماتت فاطمة و كانت ساخطة لأبى بكر . » [ 112 ] غلبهء محبّت رسول خدا به طورى كه منتهى به مرض دقّ بشود ، با اذيت كردن به فاطمه معمّايى است كه ابدا منحل نخواهد شد . . . .
حكيم سنايى - عليه الرحمة - كه از غلبهء اشتهار معروف آفاق است ، مىفرمايد :