بگيرد ، بر خلاف آنچه مقرّر شده پيش منجّمان و هميشه بر آن نهج بود [ ه ] كه آفتاب نمىگيرد الّا در بيست و هفتم از ماه يا بيست و هشتم تا بيست و نهم ، و ماهتاب نمىگيرد الّا در سيزدهم ماه « 1 » يا چهاردهم يا پانزدهم .
و يكى ديگر آن است كه ستاره در مشرق طلوع كند همچون ماه تابان و نورانى باشد و كج شود ، چنان چه طرفين او نزديك [ 166 ] باشد كه به هم رسند .
و يكى « 2 » ديگر آن است كه منادى ندا كند در شب بيست و سوم ماه رمضان به نام صاحب زمان ، و صاحب زمان « 3 » در روز عاشورا در مكّه ميان ركن و مقام ، ظاهر شوند و شخصى پهلوى ايشان ايستاده باشد و گويد : « البيعة » . پس از اطراف عالم ، خلايق به خدمت ايشان آيند و بيعت كنند و حقّ سبحانه به بركت صاحب زمان طىّ زمين كند جهت خلايق ، و مردمى كه به خدمت صاحب زمان روند ، چنان چه « 4 » از بلاد بعيده به زمانى اندك آيند و به خدمت « 5 » صاحب زمان رسند . پس صاحب زمان از مكّه به كوفه فرمايند و در نجف كه مرقد سلطان سرير ولايت ، « 6 » علىّ مرتضى - سلام اللّه عليه - است « 7 » ، منزل سازند ؛ [ 167 ] و از آنجا عساكر نصرت مآثر به اطراف و اكناف عالم فرستد از امصار .
و گفتهاند كه صاحب زمان ، در مكّه ميان ركن [ و ] مقام پيدا شوند و پشت مبارك به كعبه باز كنند ؛ و در حال پيش ايشان سيصد و سيزده نفر - كه عدد قوم طالوتاند - مجتمع شوند ؛ و اوّل كلمه كه تكلّم فرمايند به آن ، اين آيه باشد كه :
« بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ »
« 8 » ؛ بعد از آن بفرمايند كه : « أنا بقيّة اللّه فى الأرض » .
پس زمانى كه لشگر ايشان به ده هزار مرد رسد ، در روى زمين هيچ يهودى و نصرانى نماند الّا آنها كه ايمان بياورند و تصديق امام محمّد مهدى كنند ؛ و همهء ملّتهاى باطل بر طرف [ 168 ] شود و غير ملّت اسلام هيچ ملّتى ديگر نماند ؛ و هر معبودى باطل
هامش
( 1 ) . س : ما .
( 2 ) . ش : - يكى .
( 3 ) . س : - و صاحب زمان .
( 4 ) . ش : + چنان چه .
( 5 ) . س : حرمت .
( 6 ) . ش : + است .
( 7 ) . اصل : - است .
( 8 ) . هود / 86 .