تحقيق در اثبات امامت حضرت على ( ع )
بدان كه انتفاى شرايط ثلاثه از غير اين دوازده امام ، بنابر آن است كه به اتّفاق محقّقان و معتبرين از اهل سنّت ، نصّ بر امامت در حقّ هيچ كس نيست . [ 141 ] چه امامت ابوبكر پيش ايشان به اجماع امّت ثابت شده ، نه به نصّ نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - و انتفاى عصمت از ديگران هم متّفق عليه است . چه اهل سنّت قائل به وجوب عصمت ابوبكر و عمر نيستند و تجويز خطا بر ايشان مىكنند . و انتفاى افضيلت اهل زمان خود از غير اين دوازده امام هم مذهب اكثرين امّت است ؛ و اهل سنّت در اعلميت و اشجعيت و انسبيت و ديگر كمالات امير المؤمنين - سلام اللّه عليه نزاع ندارند . و نزاع در افضليت به معناى « اكثر ثوابا عند اللّه » است ؛ و بىشبهه ، علم يقينى به اين معنا غير واجب الوجود يا كسى كه معلّم باشد [ 142 ] از جانب حقّ سبحانه ، مثل جبرئيل و پيغمبر - صلّى اللّه عليهما و آله و سلّم - را حاصل نيست ؛ و حكم بر افضليت به اتّفاق از حضرت رسالت - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - مروى نيست . پس افضليت ابو بكر به يقين معلوم نيست پيش اهل سنّت ؛ و لهذا محقّقان اهل سنّت مثل ابو المعالى جوينى - كه مشهور است ميان اهل سنّت به امام الحرمين - تصريح كردهاند به آنكه افضليت ابو بكر پيش اهل سنّت امرى ظنّى « 1 » است و هيچ دليلى قطعى بر آن نيست ، چنان چه در شرح مواقف مصرّح است .
امّا ثبوت شرايط ثلاثه در اين دوازده امام - سلام اللّه عليهم - بنابر آن است كه پيش اماميه به تواتر ثابت شده كه حضرت پيغمبر [ 143 ] - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - صحابه را امر فرمود به آنكه « سلّموا على علىّ بإمرة المؤمنين » « 2 » ؛ يعنى سلام
هامش
( 1 ) . ح : قال تعالى :« إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ[ س : ظنّا ]وَ إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً »[ نجم / 28 ] و قال سبحانه :« إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ». [ حجرات / 12 ] « منه » .
( 2 ) . بحار الأنوار ، ج 28 ، ص 92 ؛ ج 36 ، ص 148 ، 157 ، 169 ؛ ج 37 ، ص 120 ، 217 ، 305 ، 311 ؛ ج 67 ، ص 183 و 333 و كافى ، ج 1 ، ص 292 .