تحقيق در طريق معرفت نبوّت
طريق معرفت نبوّت شخصى معيّن كه مدّعى نبوّت است ، ظهور معجزه است به دست آن مدّعى نبوّت . چه ظهور معجزه به دست مدّعى نبوّت ، به منزلهء صريح تصديق اوست در دعوى نبوّت ، چنان چه هر گاه كه مردى در مجلسى برخيزد و در حضور پادشاه و جمع [ 112 ] حاضران دعوى آن كند كه من رسول اين پادشاهم به جانب شما و حجّت من آن است كه پادشاه خلاف عادت خود كند ، و سه نوبت از تخت برخيزد و بنشيند ، بعد از آن پادشاه چنين كند كه آن رسول مىگفت در حضور اين جماعت ، بالضروره آن جماعت را علم يقينى به صدق آن رسول در دعوى رسالت آن پادشاه حاصل شود .
و بعضى از محقّقان بر آن رفتهاند كه طريق معرفت صدق نبىّ در دعوى نبوّت ، منحصر است در دلالت معجزه . و بعضى بر آنند كه منحصر نيست ؛ چه مىتواند بود كه كسى به خلق علم ضرورى در دل او به صدق نبىّ ، عالم شود به صدق « 1 » نبىّ در دعوت نبوّت بى [ 113 ] رؤيت معجزه ، مثل « 2 » ابوذر و سلمان كه بى رؤيت معجزه ، ايمان آوردند به صدق نبىّ - صلوات اللّه و سلامه عليه - و اللّه أعلم .
تحقيق در علم انبيا به نبوّت و رسالت خود
بدان كه انبيا - صلوات اللّه و سلامه عليهم - عالم به نبوّت و رسالت خود از جانب حقّ سبحانه به آن شدهاند « 3 » كه حقّ سبحانه در دل ايشان علم ضرورى آفريده است به آنكه ايشان انبيا و رسل حقّاند و آن كس كه با ايشان سخن مىگويد كه شما را حقّ سبحانه به خلق به رسالت فرستاده ، ملكى است مقرّب از جانب حقّ سبحانه ، و
هامش
( 1 ) . ش : - به صدق .
( 2 ) . ش : مثلى .
( 3 ) . س : شده .