و بعد از ذكر مضمون عبارت فخر رازى علامه نيشابورى در جواب گفته « و لناصر الشيعة ان يقول » الى آخره .
خلاصه جواب نيشابورى آن است كه طايفه معهوده كه خروج نموده اهل ارتداد را مغلوب گردانند مراد از آن مهدى موعود در آخر الزمان باشد ، و اگر چه با مردودان ايام ماضيه و مرتدان روزگار سابقه مجادله ننموده باشد زيرا كه مقاتله و محاربه جماعتى كه متدين باديان سابقه باطله باشند ، در حكم مقاتله با جماعت مذكوره است .
و حق آنست كه بعد از نقل روايات داله بر شاه ولايت و محاربه او با خارجيان حاجت به اين جواب نيست . اگر چه شامل باشد مجادله حضرت مهدى را كه با مرتدان در آخر الزمان بظهور خواهد پيوست .
و باز ظاهر است كه مراد از ارتداد در آيه ارتداد ظاهرى باشد كه هيچ كس را در آن نزاعى نباشد چه مطلق منصرف بفرمود كامل مىشود ، و ارتداد امت بعد از رسول در اين مرتبه ظهور نبود چه اهل خلاف آن را ارتداد نميدانند بخلاف ارتداد خوارج در جنك جمل فتامل .
لطيفه بيست و سوم [ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً . . .
]
« الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
.
يعنى آن كسانى كه انفاق مينمايند و صرف ميكنند مالهاى خود را شب و روز نهان و آشكارا اجر ايشان نزد پروردگار ايشان است و ترس بر ايشان طارى نمىشود و ايشان محزون و اندوهگين نميشوند .
حافظ ابو نعيم و ابن مردويه و احمد حنبل هر يك باسناد خود روايت