مقدمه [ در جواز تفسير قرآن ]
بدان كه مشهور است ميان مفسّران دين و علماى اهل يقين كراهت تفسير قرآن مجيد به راى خود ، و از سيّد انام عليه التحيّة و السلام مرويست كه « من فسّر القرآن برأيه فأصاب الحقّ فقد أخطأ » و شيخ جليل طبرسى قدّس اللّه نفسه ، تصريح بصحّت اين حديث از حضرت رسالت و ساير أئمه عليهم السّلام نموده است ، و تفسير جايز نيست مگر به اثر صحيح ، و نصّ صريح و همچنين مثل اين در تبيان واقع است ، و متمسّك بروايت عبد اللّه بن عبّاس شده كه او قسمت نموده است وجوه قرآن را بر چهار قسم : اوّل تفسيرى كه معذور نيست كسى به ندانستن آن ، و دوم تفسيرى كه عربان به زبان خود ميدانند ، سيم تفسيرى كه علما را قدرت بر دانستن آن است ، چهارم تفسيرى كه نميداند آن را مگر خداى تعالى .