ركن اول در اثبات وجود واجب بالذات و ساير صفات ثبوتيه و سلبيه او و در آن سه ميقات است
ميقات اول در اثبات وجود واجب بالذات
و درين منهج و چندين لطيفه است
[ لطيفه آفاقيه در آيه آفاق و انفس ]
اوّل لطيفه آفاقيه است در سورهء حم
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ »
قبل ازين سمت ذكر يافت كه طريق معرفت واجب الوجود دو است : اوّل مسلك حدس و وجدان ، دوّم منهج حجّت و برهان ؛ اوّل طريقت خاصّان درگاه صمديت و مقرّبان بارگاه احديت است ، امّا دوم بر دو قسم است : اوّل نظر در طبيعت موجود مطلق ، و اين طريق صديقان است و دوّم نظر در حال ممكنات و اين مسلك متكلمين است .
و درين آيه كريمه اشارت بهر سه مسلك است با اشارت به اين كه قادر و عليم و حكيم است ، زيرا كه
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ
تا
أَ وَ لَمْ يَكْفِ »
منطبق بر اين دو مسلك است و از
« أَ وَ لَمْ يَكْفِ »
اشارت بمسلك اوّل است .
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ »
يعنى نموديم مردمان را آيات عظيمه و علامات جسيمهء خود را از صنايع حكمت و بدايع فطرت و لطايف نعمت و عجايب قدرت در آسمانها كه طارمى ازرق ، و سقفهاى معلّقاند بيستون برافراشته و بىعلاقه