فصل چهارم از باب سوّم از مقالهء سوّم در ذكر بعضى از نصوص جليّه كه در كتب اهل سنّت به طريق ايشان منقول شده و تعداد نبذى از كتب و مصنّفات ايشان ، كه مشتمل است بر نصوص صريحه در خلافت امير المؤمنين على عليه السلام
و غرض از ذكر اين نصوص با وجود غناى از آن به سبب تواتر نصّ جلى ، نزد فرقهء محقّه آن است كه معلوم شود بر صاحب فطنت كه انكار اهل سنّت مر نصّ جلى را محض عناد است . و ظاهر گردد كه آنچه علماى اهل سنّت ، مانند فخر رازى و شارح مقاصد و غير آن گفتهاند كه خبرى « 1 » از اين نصوص نزد ما نيست كذب محض است . و نيز ظاهر شود كه آنچه فخر رازى سوگند به آن ياد كرده كه نصوصى كه شيعه مدّعى آنند اثرى در دل ما نكرده ؛ مبنى بر قساوت و عناد است . از آن جمله احمد بن حنبل كه يكى از ائمه اربعه اهل سنّت است ، در مسند خود نقل كرده از ذادان بن سلمان ، كه گفت ؛ شنيدم از رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم كه مىگفت : « كنت أنا و عليّ نورا بين يدي اللّه تعالى ؛ قبل أن يخلق آدم بأربعة عشر ألف عام . فلمّا خلق اللّه آدم قسّم ذلك فيه و جعله جزءين فجزء أنا و جزء علي - عليه السلام - » « 2 »
هامش
( 1 ) الف : چيزى .
( 2 ) فضائل أحمد ، ج 2 / 622 - 623 ، شرح نهج البلاغه 9 / 171 به نقل از مسند .