عبادت پروردگار من و ايشان است . و من شاهد بودم بر ايشان مادامىكه بودم در ميان ايشان و چون توفّى كردى مرا ؛ تو رقيب و ناظر بر ايشان بودى و تو بر همه چيز شاهدى ؛ اگر عذاب كنى ايشان را هرآينه بندگان تواند ؛ كسى را سخنى نتواند بود . و اگر عفو كنى از ايشان پس تو غالبى و دانا به مصالح . پس حضرت مىفرمايد ؛ كه من چون آيهء مذكوره را خوانم ، قائلى گويد ؛ كه ايشان بعد از تو هميشه بر مىگشتند به عقب « 1 » خود از آن زمان كه تو از ايشان مفارقت كردى .
و ايضا في الكتاب المذكور في الحديث الحادي و الثلاثين بعد المائة ، من المتّفق عليه من مسند أنس بن مالك « قال : إنّ النبيّ صلى اللّه عليه و آله و سلم قال ليردّن على الحوض رجال ممّن صاحبني ، حتّى إذا رأيتهم و رفعوا إليّ اختلجوا من دوني فلأقولنّ أي ربّ أصحابي ، اصحابى فليقالنّ لي إنّك لا تدري ما أحدثوا بعدك » . يعنى وارد خواهند شد بر من در كنار حوض مردمانى كه صحبت من دريافته باشند ، تا آنكه چون من ببينم ايشان را ، و خواهند كه به بالا بيايند نزد من ؛ در ربوده شوند از نزد من ، پس من « 2 » خواهم گفت : بار خدايا ؛ اينان اصحاب منند . پس در جواب گفته شود « 3 » كه تو نمىدانى ؛ ايشان چه كردند بعد از تو ، و نيز احاديث بسيار در كتاب مذكور از ابى هريره ، و از عايشه ، و از اسماء بنت ابى بكر ، و از سعيد بن مسيّب ، از عبد اللّه ابن مسعود ، و از حذيفة بن اليمانى ، « 4 » و غيرهم از هر يك به طريق كثيره نقل كرده ، كه مضمون همه « 5 » نزديك است به آنچه مذكور شد ، و حاجت به تطويل نيست . و ظاهر است بر عارف فطن كه ارتداد منسوب به صحابه بعد از پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم و تبديل و تغيير ، و احداث ما احدثوا ، نتواند بود مگر آنچه با على و فاطمه ، و با ساير اهل بيت - صلوات اللّه عليهم اجمعين - بىواسطه يا به واسطه كردند « 6 » از غصب حقوق ايشان و دفع ايشان از
هامش
( 1 ) الف : به عقاب .
( 2 ) الف : « من » ندارد .
( 3 ) ب ، ج : شوم .
( 4 ) ب ، ج : اليمان .
( 5 ) ب : هر يك .
( 6 ) ب : « كردند » ندارد .