فصل سوّم از باب سوّم از مقاله سوّم در ذكر نصّ پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم بر على بن أبي طالب صلى اللّه عليه و آله و سلم به امامت و خلافت به نصوص جليّه
جمهور اشاعره و معتزله و خوارج ، بر آنند كه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم نصّ نكرد بر احدى به امامت و خلافت ، و بعضى از اهل سنت گفتهاند ، كه نصّ كرد بر ابى بكر ، حسن بصرى بر آن است كه نص كرد بر ابى بكر ، نص خفىّ ؛ و هو تقديمه إيّاه في الصّلاة « 1 » .
و بعضى ديگر گفتهاند ؛ كه نصّ كرد نص جلّى ؛ و در روايت ايتوني بدوات و قرطاس « 2 » ، چنين ساختهاند كه ايتوني بدواة و قرطاس اكتب لأبي بكر كتابا ، لا يختلف فيه اثنان ثمّ قال : يأبى اللّه و المسلمون إلّا أبا بكر « 3 » . و پوشيده نيست بر عارف متتبّع اختلاق « 4 » اين روايت و ضعف مستند حسن بصرى . و لهذا جمهور اهل سنّت اعتبار آن نكرده قطع به عدم نص نمودهاند ، و تمسّك به بيعت جسته و حال آنكه نزد اماميّه « 5 » ثابت شده كه تقديم در صلاة ،
هامش
( 1 ) قائل حسن بصرى است ، شرح المقاصد 5 / 259 .
( 2 ) صحيح مسلم با شرح النووى كتاب وصيّت 11 / 102 و بحار الأنوار 22 / 474 - 472 .
( 3 ) شرح المقاصد 5 / 259 .
( 4 ) اختلاف : ب .
( 5 ) ب : شيعه .