رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قال : بينا انا قائم إذا زمرة حتى اذا عرفتهم خرج رجل من بينى و بينهم فقال :
هلم .
فقلت : إلى أين ؟ فقال : إلى النار .
قلت : ما شأنهم ؟
قال : انهم ارتدوا على ادبارهم القهقرى ، ثم اذا زمرة اخرى حتى اذا عرفتهم خرج رجل من بينى و بينهم فقال لهم : هلم .
فقلت : إلى أين ؟
قال : إلى النار .
قلت : ما شأنهم ؟
قال : انهم ارتدوا على ادبارهم فلا اراه يخلص منهم الّا مثل همل النعم .
يعنى : وارد مىشوند بر من روز قيامت جمعى از اصحاب - يا آنكه فرمود حضرت : بدل اصحاب من : امت من ، و اين شك از راوى است - پس دور كرده مىشوند از حوض پس مىگويم : يا رب ايشان اصحاب منند !
پس مىگويد كه : علمى نيست از براى تو به آنچه احداث كردند بعد از تو برگشتند بر عقب خودشان به عنوان قهقرى ، كه عبارت از عكس وضع طبيعى راه رفتن است ، پس دور كرده مىشوند يعنى از حوض كوثر .
و قهقرى رفتن اشاره است به اينكه ايمان آوردن و اطاعت كردن ايشان حكم آن داشت كه به طريق معهود و معروف راه روند و بعد از رحلت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آنچه كردند در ترك تبعيت كتاب اللّه و اهل بيت رسول اللّه به منزلهء آن است كه كسى راه را به خلاف وضع طبيعى رود كه در اين وقت به مقصود از حركت به اين حركت نمىتواند رسيد بلكه گاه باشد كه به چاه بيفتد و از مقصود دور شود .
ضياء القلوب مباحثى در امامت ( فارسی ) — صفحة 181
مساهمون: محمد بن عبد الفتاح سراب تنكابنى (فاضل سراب)
ص١٨١