يعنى : روايت كرده ابن عرفه كه معروف است به نفطويه و او از اكابر محدثين و اعلام ايشان است در « تاريخش » آنچه مناسب اين خبر است ، و گفته است كه : اكثر احاديث موضوعه در فضايل صحابه جعل و افترا شده است در زمان بنى اميه به واسطهء تقرب جستن به ايشان به وضع آنچه گمان مىبرديد كه بنى اميه گمان مىبرند كه بنى هاشم از آن استنكاف و امتناع مىكنند .
و مىگويم من كه : لازم نيست از اينكه على عليه السّلام بدش مىآمده باشد كه مذكور شود صحابه و جماعتى كه پيش از آن حضرت بودهاند به خوبى و فضل زيرا كه معاويه و بنى اميه امر را بنا مىگذاشتند بر آنچه گمان مىبردند در على عليه السّلام كه او دشمن كسى است كه مقدم شده برد و امر به حسب حقيقت چنين نبوده كه گمان كردهاند ، اما آن حضرت خود را افضل از ايشان مىدانست و اينكه خود را اختيار كردند بر آن حضرت به خلافت يعنى مصلحت آن حضرت بىآنكه تفسيق ايشان كند و برى باشد از ايشان . تمام شد كلام ابن ابى الحديد « 1 » .
معاويه عداوت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را نسبت سابقين به دلايل واضحه و امارات لائحه مىدانست و به اعتبار مزدهور و تبعيت بعض اغراض بر ابن ابى الحديد مخفى مانده است .
هامش
قال الرجل الكتابى الذي هداه اللّه إلى الاسلام : لما وقفت على اقرارهم على أنفسهم ان الشيعة عملوا بالمشروع و انهم خالفوا المشروع لعمل الشيعة علمت ان الحق فى طرف الشيعة و شككت فى ايمان أهل السنة لأن مخالفتهم للمشروع إن كان مع اعتقاد تحريمه فقد فسقوا و ان الفاسق لا يقبل قوله فى شىء ، فلا يجوز لمن يؤمن باللّه و رسوله أن تبايع قوما تشهد علماؤهم على أنفسهم بما يوجب الكفر و الفسوق و يشهدون على خلفائهم به مثل ذلك كما تقدم فى الاخبار الماضية فى هذه الرسالة .
( 1 ) . شرح نهج البلاغة : 11 / 46 - 47 .