در آيه باطل مىكند استدلال عصمت را ، و « بضعة منى » مجاز است چه ظاهر است كه فاطمه عليها السّلام قطعه از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به حسب حقيقت نيست و عصمت نبى صلّى اللّه عليه و آله هم مسلم نيست .
و اما دليل ثانى : به واسطهء آنكه تخصيص آيه به آنچه حاكم از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بشنود و مراد او را بداند جايز است .
و هر دو منع باطلند :
اما اول : به واسطهء آنچه ظاهر شد نزد استدلال كردن ما بر امامت امير المؤمنين عليه السّلام به حديث ثقلين و آن دلالت آيهء تطهير است بر عصمت و بيرون بودن جميع ازواج ، و از اقربا غير معصوم ، از آيهء مذكوره .
و اما بطلان منع دوم : به واسطهء اخلال كردن ايشان در نقل استدلال ، زيرا كه مدار استدلال شيعه بر تتمهء خبر است كه آن قول رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است كه :
« يؤذينى من آذاها » « 1 » و غير آن آنچه افاده مىكند مفاد آن را همچنان كه ظاهر شد از آنچه نقل كردم از مدايح فاطمه عليها السّلام در اوايل اين فصل .
و اگر فرض كنيم عدم دلالت روايت بر عصمت فاطمه ، غضب آن مظلومهء طاهره غضب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بودن است در وجوب اجتناب آنچه او را به غضب آرد كه آن دلالت بر كذب ابو بكر مىكند .
آيا واجب نيست اجتناب كردن از آنچه موجب غضب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله شد ؟ !
و اين مطلب بر وجه كامل در ضمن آن مدايح ظاهر شد ؟ !
و به آنچه دانستى ظاهر شد ضعف قول تخصيص عمومات ارث به روايت
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم 7 / 141 باب فضائل فاطمة ( سلام اللّه عليها ) ، العمدة : 384 ح 757 .