سنهء ست از آن .
و باز استدلال او به آيهء فتح بر امامت ابى بكر به محض احتمال يا دلالت روايت قتاده و مجاهد بر بودن داعى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله وجهى ندارد .
و تأييد مىكند قوم اولى بأس شديد هوازن و ثقيف بودن را آنچه روايت كرده است سيد با روايت قتاده اينكه : روايت كرده است ابن مسيب از ابى ورقا از ضحاك در قول اللّه تعالى
سَتُدْعَوْنَ إِلى قَوْمٍ أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ
« 1 » الآية ، اين كه آن قوم ثقيفند .
و روايت كرده است هيثم از ابى بشر از سعد بن جبير كه گفت كه : اين قوم هوازنند در روز حنين .
و به آنچه ذكر كردم ضعف كلام بيضاوى ظاهر شد بىحاجت به بيان « 2 » .
[ آيهء اف والدين ]
و بعض ايشان ذكر كرده است از فضايل ابى بكر دلالت آيهء احقاف بر نهايت جلالت او كه منافى غصب خلافت است و آن اين است :
وَ الَّذِي قالَ لِوالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُما أَ تَعِدانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَ قَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِنْ قَبْلِي وَ هُما يَسْتَغِيثانِ اللَّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ ما هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ * أُولئِكَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ
« 3 » .
يعنى : آنى كه گفته است مر پدر و مادر خود را - در مقام حنجر از قول به
هامش
( 1 ) . فتح ( 48 ) : 16 .
( 2 ) . سفينة النجاة : 143 - 144 .
( 3 ) . احقاف ( 46 ) : 17 - 18 .