اختصاص امير المؤمنين عليه السّلام به نعمت تربيت مانع است از بودن نزول آيهء
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
« 1 » در شأن آن حضرت .
جواب مىگوئيم كه : متمسك شدن شما به آيهء
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ
دلالت دارد كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله جزاء نعمت تربيت را سؤال مىكرده باشد ، و اين مطلق وجهى ندارد زيرا كه كمل امت آن حضرت طلب اجر و جزا از امثال اين نعمت نمىكند ، پس چون توان جزا را به آن حضرت نسبت داد ؟
اگر گويى كه : نمىگوييم كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله طلب اجر از تربيت مىكند .
اما مىگوئيم كه : سؤال اجر نكردن مستلزم آن نيست كه آن داخل « ما يجزى » نباشد ، پس لازم نمىآيد ما را قول به سلب صفت كمالى كه متصف به آن باشد كمل امت كه آن عدم اجر است از مثل تربيت از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله تا استبعاد كنى آن را ، بلكه مىگوئيم اينكه : نعمت تربيت نعمتى است كه جزا داده مىشود ، يعنى به آن نعمت استحقاق جزا هم مىرسد ، و آيهء
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
« 2 » دلالت دارد كه كسى كه در شأن او اين آيه نازل شده است هيچ كس را نسبت به او نعمتى نباشد كه به آن استحقاق جزا بهم رسد پس نزول آيه در شأن أمير المؤمنين عليه السّلام نيست .
مىگويم كه : ما هم اگر چه نمىگوئيم به سؤال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اجر بر تبليغ و توابع آن اما مىگوئيم كه : عدم سؤال اجر بر آن مستلزم آن نيست كه به آن نعمت مستحق جزا نباشد بلكه معلوم است كه به آن مستحق اجر و جزا هست ، پس اگر قائل به تخصيص نشوى كه ذكر كرديم متحقق نمىشود در
هامش
( 1 ) . ليل ( 92 ) : 19 .
( 2 ) . ليل ( 92 ) : 19 .