ظهور عدم دلالت تأييد آن مىكند قول اللّه تعالى :
قالَ لَهُ صاحِبُهُ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ أَ كَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ
« 1 » .
يعنى : گفت آن كس را كه گفته بود كه گمان ندارم كه ساعت يعنى قيامت قائم شود رفيق او ، و او با او مكالمه مىكرد : آيا كافر شدى به آنى كه تو را از تراب خلق كرده ؟ زيرا كه بناء تعبير به صاحب در اين آيه محض رفاقت است با ظهور كفر يكى و ايمان ديگرى .
اگر گويى كه : اللّه تعالى خبر داده است به مصاحبت او با رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و بعد از آنكه مصاحبت او به آيه ثابت شد مىگوئيم كه : مصاحبت و رفاقت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله در اين حال دلالت بر كمال محبت و قصد نهايت اهتمام در دفع مكاره از آن حضرت مىكند ، و رفاقت در مثل اين حال به اين قصد از اعظم عبادات است ، و مثل اين اهتمام و محبت در امر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله جمع نمىشود با غصب خلافت .
مىگوئيم كه : ممكن است كه اختيار او رفاقت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را به واسطهء محافظت نفس خود باشد از بعض مخاوف به قدر امكان به اين قسم كه شنيده باشد از جماعتى كه اعتماد بر سخنان ايشان داشته باشد ظفر يافتن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را بر كفار به واسطهء معروف بودن اين در ميان اهل كتاب و كهنه ، پس اختيار رفاقت او كرده به واسطهء ظن سلامت يا آنكه از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله شنيده باشد كه خبر داده باشد به ظفر يافتن او بر كفار و اعتقاد صدق او داشته باشد .
و بر تقديرى كه داعى بر رفاقت محبت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله باشد و سعى در محافظت با عدم نقل امرى كه دلالت بر جرأت و قوت و دفع شر اعدا كردن او
هامش
( 1 ) . كهف ( 18 ) : 37 .