بنا بر اين است كه معجزهء رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله از براى يهود و نصارى و ساير منكران ظاهر نشده است و همچنان كه نقل شيعه دلالت بر دعواى امامت مىكند همچنين دلالت مىكند سيرت او در امتناع از بيعت به قدر امكان اولى و اظهار كردن او مظلوم بودن را در بعض مواضع آخر چنان كه ظاهر مىشود وقت رسيدن نوبت به آن ، ان شاء اللّه تعالى .
و هرگاه كه او مدعى امرى باشد و واجب باشد موالات و نصرت مطلقه بر كس كه بر او موالات رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و نصرت او واجب باشد و مستحق عداوت و خذلان باشد كسى كه با آن حضرت معادات و خذلان ورزد ، پس امر امامت حق او خواهد بود .
پس ذكر مقدمه نه از جهت احتياج مطلوب است به آن بلكه از براى اظهريت است .
بلكه تو را مىرسد كه استنباط مطلوب از قول رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله كه : « و عاد من عاداه » به تنهايى و همچنين : « و انصر من نصره و اخذل من خذله » « 1 » خبر نكنى بىحاجت به كلام سابق مطلقا « 2 » .
[ حديث منزلت ]
و از جمله اخبار ، حديث منزلت است :
استدلال كردهاند به آن خبر شيعه بر امامت امير المؤمنين عليه السّلام ، و سخن در دلالت گفته است كسى كه منكر امامت است و سخن در سند نگفته و تصريح
هامش
( 1 ) . بنگريد به : الغدير 1 / 25 ، 305 ، و نيز : بحار الانوار 37 / 149 و 225 ، تفسير ابو حمزه ثمالى : 200 ، 426 ، تفسير عياشى 1 / 333 .
( 2 ) . سفينة النجاة : 90 .