و در باب متعه و عقد انقطاع آيه
فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً
نازل گرديد و اگر اين آيه مربوط بنكاح دائم باشد لازم مىآيد كه در يك سوره امر بنكاح دائم تكرار شده باشد و اين بر خلاف قاعده خواهد بود .
و چون راجع بمتعه نازل گرديده معلوم است كه خود يك امر و حكم جديد است .
ثانيا اتفاق جميع مسلمين است ( نه شيعه فقط ) باينكه نكاح متعه در صدر اسلام شايع و مشروع بوده و صحابه كبار در زمان خود رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به آن دستور عمل ميكردند و اگر اين آيه مربوط بنكاح است پس آيه متعه كدام است كه عموم مسلمين قائل به آن هستند پس قطعا آيه متعه همين است كه مفسّرين خودتان هم متعرضاند و مشروعيت آن را ثابت مينمايند و ناسخى براى آن نيامده چنانچه در كتب معتبرهء خودتان ثبت است
اخبار از طرق اهل تسنن بر حليت متعه
از جمله در صحيح بخارى و مسند امام احمد بن حنبل از ابو رجاء از عمران بن حصين نقل است كه گفت نزلت آية المتعة فى كتاب اللّه ففعلناها مع رسول اللّه و لم ينزل قرآن بحرمته و لم ينه عنها رسول اللّه حتّى اذا مات قال رجل برأيه ما شاء . قال محمد ( يقال انّه عمر ) « 1 » .
و در ص 535 جزء اول صحيح مسلم بن حجاج باب نكاح المتعه است كه حدثنا الحسن الحلوائى قال حدثنا عبد الرزاق قال اخبرنا ابن جريح قال قال عطا قدم جابر بن عبد اللّه الانصارى معتمرا فجئناه فى منزله فسأله القوم عن اشياء ثم ذكروا المتعة فقال نعم استمتعنا على عهد رسول اللّه و على عهد ابى بكر و عمر « 2 » .
هامش
( 1 ) آيه متعه نازل شده در كتاب خدا و ما در زمان رسول خدا ( ص ) به آن عمل ميكرديم و آيهاى هم بر حرمت آن نازل نگرديده و رسول خدا هم تا دم مرگ ما را از آن منع ننمود مردى برأى و ميل خود گفت هر چه دلش خواست - بخارى گويد ميگويند اين مرد عمر بن الخطاب بوده ! ! .
( 2 ) حديث كرد مرا حسن حلوائى گفت حديث كرد مرا عبد الرزاق گفت خبر داد مرا ابن جريح از عطاء كه گفت جابر بن عبد اللّه انصارى براى عمره به مكه آمد به منزل او رفتيم مردمان از او مسائل و حكايات ميپرسيدند تا رسيد صحبت بمتعه گفت بلى ما در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و هم در زمان ابى بكر و عمر متعه ميكرديم .