و معاويه خال المؤمنين رضى اللّه عنه مسلّما از صحابه مكرم و مشمول آيات مدح و رضا و خوشنودى مىباشد آيا اهانت بصحابه اهانت به خدا و رسول نمىباشد .
در اصحاب پيغمبر خوب و بد بسيار بودند
داعى چنانچه فراموش نفرموده باشيد در شبهاى گذشته موضوع صحابه را براى شما تشريح نمودم « 1 »
اينك هم براى آنكه بيان شما را بلا جواب نگذارم مختصرا عرض مينمايم كه احدى انكار نزول آيات را در مدح صحابه عظام ننموده ولى اگر قدرى آقايان دقيق شويد و به معناى لغوى و اصطلاحى صحابه و اصحاب توجه نمائيد تصديق خواهيد نمود كه آيات نازله در مدح صحابه اطلاق كلّى ندارد كه به اين دلائل ما بتوانيم تمام اصحاب را پاك و عادل و منزّه از جميع ارجاس و معاصى صغيره و كبيره و ارتداد و غيره بدانيم .
آقاى من لا بد به خوبى ميدانيد صحبه در لغت به معناى معاشرت است چنانچه فيروزآبادى در قاموس گويد صحبه بر وزن سمعه يعنى زندگانى كرد با او در عرف عام زياد مينمايند بر معاشرت ملازمت و نصرت و موازرت را خواه در مدت زياد باشد يا مدت كم .
پس مصاحب النبى باقتضاى لغت عرب و شواهد بسيارى از قرآن حكيم و حديث كسى را گويند كه معاشر با آن حضرت بوده خواه مسلم يا كافر خوب يا بد متقى يا فاسق مؤمن يا منافق باشد .
پس آن قسمى كه شما اختصاص داديد اسم صاحب و مصاحب النبى را بر مؤمنين پاك دامن كه تمامى آنها اهل بهشت و مورد رضاى پروردگار بودند صحت ندارد و مطابقه با عقل و نقل نمىنمايد .
براى روشن شدن مطلب ناچارم بدلائلى مختصرا زايدا على ما سبق از آيات و احاديث معتبره از طرق خودتان اشاره نمايم تا آقايان محترم تحت تاثير نام اصحاب منحرف
هامش
( 1 ) رجوع شود به ص 587 تا ص 596 همين كتاب .