از حق نشويد و بدانيد اسم صحبه و صاحب و مصاحب و اصحاب بر مسلم و كافر و مؤمن و منافق و خوب و بد اطلاق مىشود .
( 1 ) در آيه 2 سوره 53 ( نجم ) خطاب بمشركين فرمايد :
ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى
« 1 » .
( 2 ) در آيه 45 سوره 34 ( سبا ) فرمايد :
قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ
« 2 » .
( 3 ) در آيه 32 سوره 18 ( كهف ) فرمايد :
فَقالَ لِصاحِبِهِ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالًا وَ أَعَزُّ نَفَراً
« 3 » .
( 4 ) و نيز در آيه 35 همين سوره فرمايد :
قالَ لَهُ صاحِبُهُ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ أَ كَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا
« 4 » .
( 5 ) در آيه 183 سوره 7 ( اعراف ) فرمايد :
أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ
« 5 » .
( 6 ) در آيه 70 سوره 6 ( انعام ) فرمايد :
قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَ لا يَضُرُّنا وَ نُرَدُّ عَلى أَعْقابِنا بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّهُ كَالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّياطِينُ فِي
هامش
( 1 ) صاحب شما ( محمد ص ) هيچگاه در ضلالت و گمراهى نبوده است .
( 2 ) بگو بامت كه من بيك سخن شما را پند مىدهم ( اگر بشنويد هدايت يابيد ) و آن سخن اينست كه شما خالص براى خدا دو نفرى يا هر يك يك شما تنها در امر دينتان قيام كنيد درباره من و فكرت كار بنديد كه صاحب شما ( رسول خدا ) را جنون نيست .
( 3 ) ( آن مرد كافر ) بمصاحب و رفيقش ( كه مرد مؤمن و فقير بود ) در مقام گفتگو و مفاخرت بر آمد و گفت من از توبه دارائى بيشتر و از حيث خدم و حشم نيز محترمتر و عزيزترم .
( 4 ) مصاحب و رفيق ( با ايمان فقير ) در مقام گفتگو و اندرز به دو ( مصاحب كافر ) گفت آيا بخدائى كه نخست از خاك و بعد از نطفه تو را آفريده و آنگاه مردى كامل و آراسته خلقت ساخت كافر شدى .
( 5 ) آيا اين مردم فكر نكردند و نينديشيدند كه صاحب آنها ( رسول اللّه ص ) آنچه كه مردم به او نسبت ميدهند از جنون دارا نيست .