چه آنكه در اسناد اين حديث حارث ابن غضين مجهول الحال و حمزة ابن ابى حمزه نصيرى كه متهم به كذب و دروغگوئى بودهاند ميباشند لذا ضعف حديث ثابت است .
و نيز ابن حزم گفته است اين حديث مكذوب و موضوع و باطل است .
پس چنين حديثى با سلسله اسناد ضعيفه قابل اعتماد و اتكاء باستناد به آن نميباشد و بر فرض بگوئيم اين حديث صحيح است قطعا عموميت آن منظور نظر نبوده بلكه مراد اقتداء بخوبان و نيكوكاران از اصحاب بوده كه به حكم آن حضرت تبعيت از كتاب كريم و عترت طاهره نمودند .
صحابه معصوم نبودند
پس با اين مقدماتى كه عرض شد اگر نقد و انتقادى از بعض صحابه بشود مورد مذمت نخواهد بود چه آنكه صحابه عموما بشرى بودند عادى و غير معصوم پس وقتى معصوم نبودند جايز الخطا بودهاند .
حافظ - ما هم قائليم كه صحابه معصوم نبودند ولى مسلّما همگى آنها عدول بودند معصيتى از آنها صادر نميشد .
داعى - بىلطفى فرموديد كه بطور مسلّم آنها را عادل و مبرّا از معاصى دانستيد زيرا كه اخبار منقولهء در كتب معتبرهء علماى خودتان بر خلاف اين معنى حكم مىكند كه بسيارى از اكابر صحابه روى عادت ديرينه گاهى مرتكب معاصى ميشدند .
حافظ - ما كه از چنين اخبار اطلاع نداريم چنانچه شما داريد بيان فرمائيد .
داعى - گذشته از آنچه در جاهليت مىنمودند در اسلام هم مرتكب بسيارى از معاصى ميشدند كه داعى من باب نمونه به نقل يكى از آن اخبار اكتفا مينمايم .
زيرا كه بزرگان از علماء خودتان در كتب معتبره خود نقل مينمايند كه سال فتح مكه ( هشتم هجرى ) عدّهاى از كبار صحابه مجلس انسى داشتند كه در آن مجلس سرّى شراب صرف نمودند .
حافظ - بطور قطع اين خبر از مجعولات مخالفين است زيرا كه صحابه بزرگ در مجلس فساد حاضر نمىشدند تا چه رسد بنوشيدن شراب بعد از حكم بحرمت ؟ .