ابراز حقيقت
داعى - بازهم اگر اين معنى در نظر گرفته شود مورد اعتراض است كه گويند چنين خطا بىدليل بر سعادت ابديت نخواهد بود زيرا خداوند متعال باعمال اشخاص مينگرد چه بسا اشخاص كه در زمانى اعمال نيك داشتند مشمول لطف و رحمت خداوندى بودند بعدا اعمال بدى از آنها سر زد و در وقت امتحان نتيجه معكوس دادند مبغوض پروردگار شدند و از لطف و مرحمت حق محروم و رانده و مردود و ملعون گرديدند .
چنانچه ابليس سالها در عبادت پروردگار خلوص نيّت داشت مشمول الطاف و مراحم الهى بود بمحض آنكه متمرّد شد و از أوامر حق سرپيچى نمود و تابع هواى نفس شد مردود حق و از رحمت بىحساب عميم او بر كنار و بخطاب فاخرج منها فانّك رجيم و انّ عليك لعنتى الى يوم الدين « 1 » ملعون ابدى گرديد .
به بخشيد ميدانيد در مثل مناقشه نيست بلكه براى تقريب اذهان است .
و اگر بعالم بشريّت بنگريم نظائر بسيار دارد از اشخاصى كه مقرّب عند اللّه شدند ولى عند الامتحان مردود و مغضوب پروردگار قرار گرفتند براى نمونه به دو نفر اشاره مينمائيم كه قرآن مجيد هم براى بيدارى مردمان و تنبيه غافلان امت به آنها اشاره فرموده .
بلعم بن باعوراء كه از جملهء آنها بلعم بن باعوراء مىباشد كه در زمان حضرت موسى عليه السّلام آن قدر مقرّب عند اللّه شد كه خداوند اسم اعظم به او عطا فرمود كه در اثر يك دعا حضرت موسى را در وادى تيه سر گردان نمود ولى موقع امتحان حبّ جاه و رياست طلبى او را وادار بمخالفت خدا و متابعت شيطان نمود جايگاه او جحيم و جهنم گرديد كه تمام مفسرين و مورخين شرح حال او را مفصّلا نگاشتهاند حتّى امام فخر رازى هم در ص 463 جلد چهارم تفسير خود از ابن عباس و ابن مسعود و مجاهد قصّهء او را نقل نموده خداوند در آيه 174 سورهء 7 ( اعراف ) برسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خبر ميدهد كه :
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْناهُ آياتِنا
هامش
( 1 ) آيهء 34 سوره 15 ( حجر ) عتاب حق به او شد كه از صف ساجدان و ملائكه و بهشت خارج رو كه تو راندهء درگاه ما شدى و لعنت ما تا روز جزاء بر تو محقق و حتمى گرديد .