طلب حاجت نمودن از امامان بدون توجه بذات پروردگار عالميان و اين خود دليل كامل شرك است كه از غير خدا حاجت بطلبند .
داعى - از جنابعالى بسيار بعيد بود كه تبعا للاسلاف بچنين كلام سخيف بىجائى تكلم نمائيد واقعا خيلى بىانصافى مينمائيد يا توجه نداريد كه چه ميفرمائيد يا بمعانى شرك توجه ننموده بيان ميكنيد متمنى است اول معنى شرك و مشرك را بيان نمائيد تا كشف حقيقت شود .
نسبت شرك دادن به شيعه
حافظ - مطلب بقدرى واضح است كه گمان نميكنم محتاج بتوضيح باشد بديهى است با اقرار به خداوند بزرگ توجه نمودن به غير خداى تعالى شرك است و مشرك كسى است كه روى به غير خدا نموده و طلب حاجت از او بنمايد .
جامعه شيعه بنابر آنچه مشهود است ابدا توجهى به خدا ندارند و تمام تقاضاى خود را از امامان خود مينمايند بدون اينكه نام خدا را ببرند حتى مىبينم فقراء شيعه در معابر و درب خانهها و دكانها كه مىآيند ميگويند يا على يا امام حسين يا امام رضاى غريب يا حضرت عباس يك مرتبه شنيده نشده يا الله بگويند اينها خود دليل شرك است كه جامعهء شيعه ابدا توجهى به خدا ندارند بلكه تمام توجه خود را به غير خدا مينمايند .
داعى - نميدانم اين نوع گفتار شما را حمل بر چه معنائى بنمايم آيا دليل بر لجاج است كه عمدا سهو مينمائيد يا دليل بر عدم توجه شما بحقايق است اميدوارم اهل لجاج نباشيد .
چون يكى از شرايط عالم عامل انصاف است آن كس كه حق را بداند ولى براى اثبات مرام و مقصد خود حقكشى نمايد انصاف ندارد و كسى كه انصاف ندارد عالم بلا عمل است و در حديث است كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : العالم بلا عمل كالشجر بلا ثمر « 1 »
چون مكرّر بين جملات خود پيوسته جملات شرك و مشرك بر زبان جارى
هامش
( 1 ) عالم بىعمل مانند درخت بىميوه مىباشد .