باب چهارم : در امامت
و مراد از امامت اعتقاد كردن است به وجوب منصوص بودن امام بعد از پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - از جانب خدا و پيغمبر ، و وجوب معصوم بودن امام ، و انحصار امامت در ائمّهء اثنى عشر ، و وجوب اعتقاد به اينكه آخرين ائمّه مهدى موعود است و حىّ است و غائب تا وقتى كه مأذون شود به ظهور . و مقصود از اين باب در چند فصل مبيّن شود - إن شاء اللّه العزيز - :