كه مؤدّى به قتل چندين كس و بغض و عداوت ميان خويشان و دوستان شود .
حضرت امام همام جعفر صادق - عليه السلام - فرمود : كسى كه سرّ ما را فاش كند ما را به خطا نكشته بلكه عمدا كشته . و ايضا در تفسير اين آيه
« وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ »
« 1 » ، يعنى پيغمبران را به ناحقّ كشتند . فرمود بدست خود نكشتند و شمشير به ايشان نزدند ، بلكه حرفى چند از ايشان شنيدند و فاش كردند و به اين سبب ديگران ، ايشان را كشتند ، حقّ - جلّ و علا - از اين جهت ايشان را قاتل انبيا فرموده [ است ] .
و حديث و حكايتى كه پيش از اين در اين باب گذشت از اين قبيل است . و ايضا مخفى نيست كه سرّ كسى ، امانت است پس هرگاه افشاى آن كند ، خيانت نموده . و گناه خيانت هم دارد . حضرت امام جعفر - عليه السلام - فرمود : سه چيز است كه هيچ كس در آنها عذرى ندارند : اداى امانت به برّ و فاجر ، وفاى به عهد به برّ و فاجر ، برّ والدين - برّ باشد يا فاجر .
و ايضا آن حضرت فرمود : حضرت پيغمبر - ص - به آن منزلت [ نبوت و رسالت بوسيلهء ] راست گويى و اداى امانت رسيد . و حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - فرمود : بدانيد به تحقيق كه غدر و خيانت و فجور ، هر سه در آتشند .
فصل چهارم در مذمّت شنيدن غيبت
مروى است ، از اهل بيت نبوّت كه هر كس غيبت مؤمنى را بشنود و قادر بر دفع او باشد و نكند ، خداى تعالى در دنيا و آخرت خوارش كند و اعانتش نكند و گناهش هفتاد بار بيش از گناه آن است كه غيبت كرده و اگر اعانتش نمايد و آن غيبت را از او
هامش
( 1 ) . بقره / 61 .