و اهل بهشت همه مؤمنان و مؤمنات و مسلمان و مسلمات هستند كه در دنيا بندگى و طاعت خدا كرده و بر بلا و مشقّتها صبر نموده و اگر گناهى از ايشان صادر گشته به توبه و استغفار و كفّاره و زيادى عبادت ، تلافى و تدارك آن شده يا به انواع بلاها و آزارهاى دنيا و عقبا يا به تفضّل و رحمت خداى تعالى يا به شفاعت و شفقت حضرت رسالت و ائمهء هدى - صلوات اللّه عليهم - از آن پاك گشته [ اند ] .
و همهء اهل بهشت از مردان و زنان اگر چه در دنيا هزار و صد هزار سال و بيشتر و كمتر عمر كرده و به نهايت پيرى و ناتوانى رسيده و به غايت بد صورت و كريه منظر باشند ، در بهشت همه جوان شوند و در عين جوانى و طراوت و صفا و حسن و جمال كه اگر يكى از ايشان وقتى كه در دنيا بود به آن حسن مىبود تمام اهل دنيا از اوّل تا آخر همه بيهوش مىشدند « 1 » و هيچ چشمى تاب ديدن و هيچ دلى طاقت صبر ورزيدن نمىداشت .
و حسن زنان بهشت ، هفتاد مرتبه از حسن حوريان بيشتر و حسن حوريان ، هفتاد مرتبه از نور آفتاب بيشتر است . پس كدام چشم تاب ديدن آفتاب مىآرد تا به ديدن حوريان چه رسد ، امّا خداى تعالى به فضل بينهايت خود چنان كه حسن ايشان را در بهشت اين قدر زياد مىكند ، چشم و دل ايشان را هم اين قدر قوّت و قدرت عطا مىفرمايد كه تاب مشاهده و تماشاى يكديگر توانند آورد ، و از اختلاط هم محظوظ توانند شد ، و اگر زلف يكى از زنان ايشان را در دنيا بگشايند از عطر آن همهء اهل جهان بيهوش شوند .
و خداى تعالى به ادنى كسى از مؤمنان و مؤمنات آن قدر ملك و مال و خانه و باغ و نعمت و رحمت و خدم و حشم از حور و غلمان و غير آن عطا فرمايد كه اگر همهء انس و جنّ ، كاتب و محاسب شوند ، و همهء درياهاى زمين مداد و همهء اينها و چوبها قلم و تمام روى زمين كاغذ شوند ، از عهدهء وصف و ذكر آن برنيايند .
هامش
( 1 ) . اصل : مىشوند .