پيغمبر خدا يا ائمهء هدى - صلوات اللّه عليهم - نبوده بلكه شيطان فريبشان داده ، و به دوام شهوت و غضب و جاه و مال و چيزهاى باطل دنياى بىاعتبار ايشان را از راه خدا ربوده ، در طبقهء اوّل دوزخ بمانند ، هر كس به قدر عملش ، صد سال و هزار سال و بيشتر و كمتر . و اهل و اولاد و خويشان و مصاحبان خود را در بهشت ، مشغول نعمت و صحبت و غريق رحمت و لذّت مىبينند و بر ايشان حسرت مىبرند تا وقتى كه از گناه پاك شوند و به بهشت روند .
مطلب سوّم در صفت دوزخ و ذكر و احوال اهل دوزخ و بهشت
بدان كه بهشت تمام نور و صفاست ، نعمتهاى آن از نور آفريده شده ؛ همچنين دوزخ همه ظلمت و تيرگى و تاريكى است ، و هر چه در دوزخ است حتّى شعله و آتش آن ، همه سياه و تاريك است .
و مكان دوزخ در طبقهء هفتم زمين است . يك جزء از نود جزء آتش دوزخ را هفتاد مرتبه به آب شسته و به دنيا آوردهاند تا مردم از آن منتفع شوند و همهء آتشهاى دنيا از آن آفريده شده و اگر پيش از اين همه شستن مىآوردند ، هيچ كس نمىتوانست آن را خاموش كند . در روز قيامت باز آن را مىبرند و در دوزخ مىگذارند ، از شدّت حرارت دوزخ چنان فريادى كند كه هيچ فرشتهء مقرّب و پيغمبر مرسل نماند ، مگر آنكه از ترس آن همه به زانو افتند .
و در حديث ديگر آمده كه خداى تعالى چون حضرت آدم را به دنيا فرستاد ، جبرئيل را فرمود كه از مالك دربان دوزخ اندكى آتش بگير ، و براى آدم ببر تا طعام بپزد ، و جبرئيل پيش مالك رفته ، آتش طلبيد ، گفت : چه قدر آتش مىخواهى ؟
گفت : به قدر مورچه ! گفت اگر اين قدر آتش به دنيا رود از آسمان يك قطره باران