فصل سيم در نبوّت
[ نبوّت ] يعنى اعتقاد كردن به اينكه حضرت محمّد بن عبد الله بن عبد المطلب - صلّى اللّه عليه و آله - پيغمبر خدا است به حقّ بر همهء خلق تا روز قيامت و خاتم انبيا و سيّد المرسلين است . و بعد از او تا روز قيامت ديگر پيغمبر نيست و از همهء گناهان و عيوب معصوم و مطهّر است و دين او بر همهء دينها غالب شده و همه را باطل كرده و ملّت او همهء ملّتها را منسوخ گردانيد .
و [ آن حضرت ] معجزات بسيار داشت كه همهء اهل كمال را از زمان او تا حال عاجز و ملزم فرمود و هيچ كس يا هيچ كدام از آنها معارضه نتوانست نمود ، تا روز قيامت هم هيچ كس معارض هيچ يك نخواهد بود . و بزرگترين معجزاتش قرآن است كه عين او تا روز قيامت ظاهر و عيان است . و هر چه گفته به امر جناب الهى و اذن او گفته و هيچ چيز به هواى نفس و خواهش طبع خود نگفته [ است ] و طاعت او طاعت خدا و معصيت او معصيت خدا است ، كسى كه خلاف امر او كند فاسق و فاجر است ، و كسى كه ردّ حكم او نمايد ، كافر است ، خواه در زمان حيات و خواه بعد از وفات او تا روز قيامت .
و پيغمبران خدا كه پيش از او بودهاند همه به حقّ و معصوم بودهاند . و دين هر كدام تا وقتى كه دين ديگر از پيش خداى تعالى نيامده خير و مصلحت بود . و در وقتى كه مصلحت هر دينى تغيير يافته خداى تعالى آن را نسخ كرده و دين ديگر كه مصلحت در آن بوده مقرّر فرموده [ است ] .
فصل چهارم در امامت
[ امامت ] اجمالا يعنى اعتقاد كردن بعد از حضرت پيغمبر - صلّى الله عليه و آله - به دوازده امام - عليهم السلام .
ذكر تفصيل دوازده امام - عليهم السلام - و وصف اندكى از جلالت و شأن ايشان