فانّ بطريقهم وصلت الى من بعدهم ، فاستحسن قوله و أعطاه مالا عظيما ينفقه على الدّعاة الى هذا المذهب .
فسيّره الى كور الأهواز و البصرة و الكوفة و طالقان و خراسان و سلمية من أرض حمص و فرّقه في دعاته و توفّي القدّاح و دندان » .
محصل عبارت آنكه :
« ابو ديصان را پسرى بوجود آمد كه وى را عبد اللّه قدّاح مىناميدند انواع حيلهها و نيرنگها به او ياد داد و وى را بر أسرار اين مذهب باطل و آئين بىاصل آگاه كرد پس او در اين موضوع ماهر شد و پيشرفت كرد .
و در نواحى كره بودلف و اصفهان مردى بود معروف به محمّد بن الحسين و ملقّب به « دندان » كه سرپرستى و رياست آن حدود با او بود و بسط يد و قدرت بزرگى داشت و با اين حال دشمن عرب بود و مساوى و معايب ايشان را جمع مىكرد قدّاح نامبرده پيش او رفت و از مساوى و معايب عرب آن قدر به او تعريف كرد و ياد داد كه موجب تقرّب وى پيش دندان گرديد و از جملهء سخنانى كه وى بدندان گفت اين بود كه : مبادا آنچه در دل دارى از بغض عرب به زبان به يارى و به كسى اظهار كنى بلكه بايد اين امر را پنهان كنى و تشيّع را اظهار نمائى ، و بر صحابهء پيغمبر طعن و لعن كنى و بدبگوئى ، زيرا طعن بر ايشان طعن بر شريعت است براى اينكه شريعت بوسيلهء ايشان به ديگران يعنى كسانى كه بعد از ايشان است رسيده است ، پس دندان گفتار قدّاح را پذيرفت و مال بسيارى به او داد تا آن را در اختيار داعيان اين مذهب باطل بگذارد و در ترويج آن آئين بىاساس صرف كند .
پس دندان او را به اهواز و بصره و كوفه و طالقان و سلميه از سرزمين حمص فرستاد و وى أموال مذكور را بداعيان خود قسمت كرد تا در ترويج مرام - مزبور خرج كنند و امر بر اين منوال بود تا قدّاح و دندان هر دو در گذشتند » .
ابن النديم ( ره ) در فهرست تحت عنوان « الكلام على مذهب الاسماعيلية » ضمن حكاياتى كه آورده گفته ( ص 267 چاپ مطبعهء رحمانيه بمصر ) :
تعليقات نقض ( فارسى ) — صفحة 68
مساهمون: السيد جلال الدين الحسيني الأرموي المحدث
ص٦٨