باب نوزدهم در مقالت اصحاب اهل دوم از فرق اسلام كه ايشان را شيعه خوانند
و خصم ايشان را روافض خواند . بدان كه درين زمان از قومى كه خود را شيعه خوانند چهار فرقت بيش نمانده است : اوّل اماميان ، دوّيم زيديان ، سيّم اسماعيليان ، چهارم نصيريان ، و هر يك ازين فرق چهار گانه مخالف خود را كافر دانند ، و ما مقالت اين قوم كه ماندهاند و آنان كه نماندهاند اندكى ياد كنيم .
فرقت اول : سبائيّه ، از نصيريان ،
بدان كه عبد اللّه سبأ و اتباع او گفتهاند على خداست و اين ملعون در زمان امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب بود و امير المؤمنين قومى را از اتباع ابن سبأ بگرفت و او با ساباط مداين گريخت و امير المؤمنين على بفرمود تا دو گور بكندند و در آنجا آتش كردند و ايشان را بسوزانيدند و چون ايشان را در آتش انداختند گفتند ما را يقين زيادت شد كه تو خدائى از بهر آنكه رسول گفت خداى بندگان را به آتش عقوبت كند و تو ما را به آتش عقوبت ميكنى يقين شد كه تو خدائى ، امير المؤمنين على چون ايشان را به آتش ميانداخت اين بيت مىگفت :
لمّا رأيت الامر امرا منكرا * اضرمت نارا و دعوت قنبرا
و بعضى از شعرا درين معنى گويند :
لترم بى الحوادث حيث شاءت * اذا لم ترم بى في الحفرتين