مىزيسته و مردى كريم و زاهد و پرهيزگار بوده . ديگرى جعفر كه از بزرگان ائمّهء زيديّه است و شيعيانى داشته است كه او را به لقب « حجّت » مىخواندهاند . علىّ الصّالح و جعفر الحجّة از معاصرين ابو عبد اللّه محمّد بن ابراهيم طباطبا و برادرش ترجمان الدّين ابو محمّد قاسم رسّى بودهاند . محمّد بن طباطبا كه در سال 199 بر مأمون خليفه خروج كرد مىخواست علىّ الصّالح را وليعهد خويش قرار دهد ، ولى على زير بار نرفت و ابن طباطبا نيز در همين سال به دست ابو السّرايا سركردهء لشكريان خود مسموم گرديد . على با امام علىّ الرّضا به خراسان رفت و همواره در خدمت آن حضرت بود ( رجال نجاشى ص 180 - 181 و عمدة الطّالب ص 310 و مجالس المؤمنين مجلس 5 ) .
ترجمان الدّين ابو محمّد قاسم رسّى برادر محمّد بن طباطبا كه در جبل رسّ يمن اقامت داشته و به همين جهت هم به رسّى مشهور شده از پيشوايان بزرگ فرقهء زيديّه در يمن است و ائمّهء زيدى يمن كه سالها مقام امامت آن ولايت را داشتهاند از فرزندان اويند . امام قاسم رسّى كه در سال 246 وفات يافته در عهد مأمون در يمن به دعوت مردم به مذهب زيدى قيام كرده و جعفر الحجّة را كه مردى فصيح بوده در سلك ياران خود آورده و او را از ائمّهء آل محمّد مىخوانده است ( عمدة الطّالب ص 322 ) .
جعفر الحجّة جدّ چهارم مؤلّف كتاب بيان الاديان است و او را از دو پسر فرزندانى بود ، حسن و حسين ، و از اين دو حسين جدّ سوّم ابو المعالى مؤلّف بيان الاديانست و او در تاريخى كه معلوم نيست ( شايد در ايّام خلافت متوكّل كه علويان از حوزهء سلطهء خلفا به طرف مشرق مخصوصا به حدود جبال صعب عراق و طبرستان و خراسان هجرت مىكردند ) به بلخ آمد و در آنجا او را فرزندانى رسيدند و از ايشان طبقهاى تا آنجا اعتبار و نام و نشان به هم رساندند كه به مقام ملكى و نقيبى بلخ نايل آمدند ، چنان كه جدّ دوّم مؤلّف بيان الاديان يعنى ابو محمّد حسن بن حسين در آن شهر از بزرگان صاحب مقام بوده و جاحظ خراسان ، يعنى ابو زيد احمد بن سهل بلخى ( 234 تا 322 ) حكيم و عالم معروف ، او را كه در بلخ فوت كرده و به شهادت صاحب عمدة الطّالب ( ص 322 از آن كتاب ) قبرش نيز در آن شهر بوده ، به قطعهء ذيل مرثيه گفته است :
انّ المنيّة رامتنا باسهمها * فاوقعت سهمها المسموم بالحسن