( 1 ) هر كه بقومى فرود آيد بايد كه روزهء تطوّع ندارد الّا بدستورى « 1 » ايشان ، و همچنين زن روزهء تطوّع ندارد الّا بدستورى شوهر ، و اگر دارد ثواب شوهرش را بود و رسد او را كه آن را « 2 » بر وى بزيان آورد و از وى مراد برگيرد ، و اگر دستورى داده باشد بايد كه گرد وى نگردد ، و چون روزهء قضا و روزهء نذر خواهد داشتن مستحبّ است كه « 3 » ويرا معلوم گرداند تا وى طمع بريده باشد ، و همچنين درم خريده روزهء تطوّع بىاذن خواجه ندارد .
402 -
من انتهر صاحب بدعة ملأ اللَّه قلبه « 4 » أمنا و ايمانا
. ( 2 ) هر كه باز زند « 5 » خداوند بدعتى « 6 » را و نگذارد كه چيزى نهد كه در دين نباشد خداى تعالى از امن و ايمان دلش پر گرداند .
403 -
من أهان صاحب بدعة آمنه اللَّه يوم الفزع الأكبر
. ( 3 ) هر كه صاحب بدعتى « 7 » را خوار دارد خداوند تبارك و تعالى روز فزع اكبر ايمنش گرداند . و در خبرست كه : هر كه قاعدهء نيكو بنهد يا قاعدهء بد بگرداند ويرا باشد مزد چند « 8 » آن كسانى كه بر پى وى بروند تا روز قيامت . و حضرت مصطفى عليه السّلام فرمايد كه : وقتى مردى هر چه از وجه حلال مال طلب ميكرد به دستش نمىآمد در حرام آويخت نيز به دستش نيامد ، شيطان ويرا وسوسه كرد كه :
دينى نو بنه تا مالت جمع شود ؛ مرد چنان كرد ويرا مال و تبع بسيار پديد آمد وقتى پشيمان شد و گفت : اگر چه مردم ندانند من دانم كه اين باطل است بنزديك پيغمبر
هامش
( 1 ) در برهان قاطع گفته : « دستورى بر وزن فغفورى رخصت و اجازت مىباشد » و نيز ضمن ذكر معانى « دستور » ( بدون ياء ) گفته : « و رخصت و اجازت را نيز گفتهاند » .
( 2 ) در نسخه دانشگاه : « و رسد او را كه » .
( 3 ) در نسخهء دانشگاه باضافهء : « بوجهى » .
( 4 ) در بعضى نسخ قابل اعتماد
« ملىء قلبه »
. ( 5 ) در نسخهء ديگر : « باز بدارد » .
( 6 ) در نسخهء ديگر : « بدعت » .
( 7 ) در نسخهء ديگر : « بدعت » .
( 8 ) « چند » در اين قبيل موارد بمعنى مطلق مقدار است يعنى به قدر و اندازهء و برابر .