و هر كه شبى از شبهاى ماه رمضان طعام داده باشد مؤمنى را همچنان باشد كه بيرون از ماه رمضان سى مؤمن را طعام داده باشد . و حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام هرگز سير نخوردى و گفتى : ما پدران مؤمنان باشيم بود كه مؤمنى گرسنه باشد و نيكو نباشد كه پدر سير باشد و فرزند گرسنه . و همچنين مؤمنان برادران يك ديگرند چنان بايد كه مؤمن سير نخورد كه بود كه مؤمنى سير نبود و محتاج باشد بنانى و هر كه خورش گوناگون خورد و ميوههاى رنگارنگ و طعامها در خانهاش باشد و همسايگانش درويش باشند و چون ايشان را از آن نصيب ندهد به از آن نبود كه پنهان دارد كه دلهاى ايشان بداند « 1 » كه از آن دارد « 2 » .
380 -
من انقطع الى اللَّه كفاه اللَّه كلّ مؤنة و رزقه من حيث لا يحتسب .
( 1 ) هر كه خويشتن را با خداى تعالى دهد ويرا از مئونت مردم بىنياز گرداند و روزيش دهد از آنجا كه ويرا هيچ تمنّا نكند . و نشان آنكه خود را با خداى تعالى دهد آن باشد كه توكّل برو كند و دست بر وى زند ، و كارهاى خويش با وى گذارد ، و حاجتها ازو خواهد ، و نيكوئيها ازو خواهد و ازو داند ، و در بلا پناه با وى دهد ، و از وى ترسد ، و از وى واثق و استوار باشد ، و بر نعمتهايش شكر كند ، و بقضايش راضى باشد ، و در طاعتش صابر بود ، و پيوسته بيدار و هشيار باشد ، و در هر چه گويد و كند و شنود همه رضاى او جويد ، و آنچه حقّ از آن كاره بود از آن دور باشد ، و غم بر آن طاعتى خورد كه از دستش بشده باشد و اگر زيانيش از امر دنيائى بيفتد دل در آن نبندد ؛ و هر كه چنين كند خداى تعالى دل ويرا روشن كند ، و بلطف كارها « 3 » بر وى آسان گرداند ، و راههاى طلب روزى كردن بر وى سهل گرداند بر وجهى كه از مئونت مردم مستغنى باشد و كسى را بر وى منّتى نبود .
381 -
من انقطع الى الدّنيا و كله اللَّه اليها .
( 2 ) هر كه خويشتن را با دنيا دهد خداى تعالى او را با دنيا گذارد و « خويشتن را
هامش
( 1 ) كذا ؛ و « نداند » مناسبتر به نظر ميرسد .
( 2 ) در نسخهء ديگر : « كه دلهاى ايشان بداند كه از آن زيان دارد ايشان را » .
( 3 ) در نسخهء ديگر : « روشن كند بلطف و كارها » .