بودن كه وقتى واعظى در حقّ خوانندهء
« شَهِدَ اللَّهُ »
« 1 » فضلهاى بيحدّ ميگفت بدل مستمعى بگذشت كه : اين نتواند بود ، آن شب بخواب ديد كه يكى ويرا گفت كه :
فلان شاعر در حقّ فلان ملك دو بيت مدح بگفته است هزار دينارش بداد خداى تعالى كه غنىّ بر حقّ است « 2 » و زوال و نقص در ملكش محال است چه عجب باشد كه بيشتر از آنكه واعظ ميگفت با خوانندهء
« شَهِدَ اللَّهُ »
بكند ، همچنين آنكه از بهر خداى تعالى و ثوابش اين زيارتها بكند خداى تعالى او را مثل اين و بيشتر ازين تفضّل كند ، خداى تعالى آسمان و زمين و هر چه در ويست از بهر بندگان آفريده است و اگر بندگان نبودندى هيچ بقعه را بر ديگر بقاع شرف و فضل نبودى اگر بندهء خاصّه كه فرزند رسول خدا باشد و هميشه رضاى خداى جويد و نفسى در ناشايسته « 3 » بر نياورد چه عجب كه نفس وى از هزار كعبه و بيت المقدس و بيت المعمور بهتر بود ، و هر كه در حقّ آل رسول عليهم السّلم معتقد باشد بدين گفتارش حاجت نباشد . و أمير المؤمنين عليه السّلام روزى به حكم نشسته بود و خلقى عظيم بر وى گرد آمده بودند ناگاه از كنارهء يكى گفت : چه عظيم است نعمت خداى تعالى بر پسر ابو طالب كه پدر در آتش بود و وى بر مسلمانان حكم مىكند ، چون اين سخن به گوش شاه مردان و شير يزدان رسيد بر جوشيد و سر برآورد و گفت .
نه چنانست كه پدرم را بدرگاه خدا جنانست « 4 » ، و اللَّه كه ثواب أبو طالب چند ثواب نيمهء اين امّت است « 5 » پس نبايد كه كسى بنادانى گمان برد و مادر يا پدر امامان و پيغمبران را كافر خواند « 6 » .
هامش
( 1 ) مراد آيهءشَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ ؛ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» است كه آيهء هيجدهم سورهء مباركهء « آل عمران » است .
( 2 ) در نسخهء ديگر : « بر حقيقت » .
( 3 ) در نسخهء ديگر : « ناشايست » .
( 4 ) در نسخهء ديگر : « سر برآورد و گفت : بدوزخ نبود » .
( 5 ) در نسخهء ديگر : « بود » .
( 6 ) تحقيق اين مسأله در كتب كلام و عقايد شيعه بطور مستوفى شده است و در تفسير ابو الفتوح ( ره ) و در كتاب بعض مثالب النواصب في نقض بعض فضائح الروافض و در تفسير جلاء الاذهان « تفسير گازر » نيز بحدّ كافى در اين موضوع تحقيق شده است فمن أراد فليراجعها .