امّت جافى كه دعوى امّتى ميكنند و طمع بشفاعت رسول عليه السّلام دارند بعضى را بكشتند ، و بعضى را متفرّق در عالم گردانيدند .
حضرت مصطفى عليه السّلام ميفرمايد كه :
أربعة أنا لهم شفيع يوم القيامة و ان كانت ذنوبهم عظيمة
؛ من شفاعت كنم چهار كس را اگر چه گناه ايشان چند « 1 » گناه همهء دنيا باشد .
اوّل - آنكه فرزندانم را نصرت و يارى كند چون بر ايشان ظلم رود .
دوّم - آنكه چون دست تنگ باشند با ايشان خير و احسان كند .
سيّم - آنكه ايشان را بدل و زبان دوست دارد .
چهارم - آنكه چون ايشان را ژنده « 2 » و درمانده يابد در قضاى حاجات ايشان سعى كند . و حضرت صادق عليه السّلام ميفرمايد كه : روز قيامت خلايق را ندا كنند كه جمله خاموش شويد كه رسول ميخواهد كه سخن گويد ، جمله خاموش گردند مصطفى عليه السّلام برخيزد گويد : هر كه را بر من منّتى و نعمتى باشد بايد كه برخيزد خلق عالم گويند كه : نفسهاى ما فداى رسولست منّت و نعمت خداى را بود بر خلق ، رسول عليه السّلام ديگر باره گويد : هر كه يكى از فرزندان مرا با پناه گرفته است ، يا با ايشان نيكى كرده است ، يا برهنهء را از ايشان باز پوشانيده است ، يا گرسنهء را ازيشان سير كرده است ؛ ويرا بر من منّت و نعمت است بايد كه برخيزد ، مردمى بسيار برخيزند و جمع شوند ، از خدا جلّ جلاله . بخواجهء هر دو سراى عليه السّلام ندا آيد كه : جزا و پاداشت ايشان در دست تو كردم ، پس حضرت مصطفى عليه السّلام همه را ببهشت فرستد و مقام ايشان بهمسايگى حضرت مصطفى عليه السّلام و اهل بيتش عليهم السّلام باشد چنان كه ميان ايشان و حضرت مصطفى عليه السّلام هيچ حجابى نبود . و بوقتى كه حجّاج ملعون ظالم مردى را از علماى دين بياورد و گفت كه : از تو
هامش
( 1 ) « چند » در اينجا بمعنى مطلق مقدار است يعنى به قدر و اندازهء و برابر .
( 2 ) در برهان قاطع گفته : « ژنده بر وزن خنده بمعنى « ژند » است كه خرقه و پاره و كهنه باشد » پس در اينجا بمعنى افسرده و پژمرده و بدحال مىباشد .