285 -
و من ترقّب الموت ترك اللّذّات .
( 1 ) هر كس كه گوش دارد بمرگ غافل بود از لذّات .
286 -
و من زهد في الدّنيا هانت عليه المصيبات
. ( 2 ) هر كه زهد كند در دنيا سهل آيد بر وى مصيبتها زيرا كه دل را تسلّى دهد و گويد كه دنيا گذرانست و چنان كه بود بگذرد .
287 -
من مات غريبا مات شهيدا
. ( 3 ) هر كه بغربت بميرد شهيد بود . و حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام ميفرمايد كه : هر مؤمن كه بغربت بميرد و خويشى « 1 » نباشد كه ايشان را دل بر وى بسوزد يا بر وى بگريند هر زمينى كه وى در آن خدا را عبادت كرده بود بر وى بگريد و درهاى آسمان كه كردهها بدان به آسمان برده باشند بر وى بگريند ، تا آن جامه كه در تن وى باشد هم بر وى بگريد .
288 -
من اعتزّ بالعبيد « 2 » أذلّه اللَّه .
( 4 ) هر كه عزيزى طلب كند ببندگان ؛ خدا او را خوار گرداند .
289 -
من غشّنا فليس منّا .
( 5 ) هر كه ما را خيانت كند او از ما نيست .
290 -
من رمانا باللّيل « 3 » فليس منّا .
( 6 ) هر كه شب بما اندازد او از ما نيست . اين خبر در حقّ كسانى گفت كه بروز با حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سخن ميگفتند و بشب نفاق ميكردند .
291 -
من لم يأخذ شاربه فليس منّا
. ( 7 ) هر كه بنگيرد موى از لبش او از ما نيست . و مكلّف را ده چيز سنّت بود پنج در سر و پنج در تن ؛ آنچه در سرست فرق ميان سر مردان را ستردن و فرق موى
هامش
( 1 ) در برهان گفته : « خويش بمعنى اقوام و خويشاوند باشد و بمعنى خود و خويشتن هم هست » .
( 2 ) در حاشيهء نسخهء عتيقه : « أى بعباد اللَّه » .
( 3 ) در نسخهء عتيقه بجاى
« بالليل »
: « باللَّه »
.