267 - من « 1 »
يتألّ على اللَّه يكذّبه
. ( 1 ) هر كه بجهل سوگند خورد بر آنكه خداى تعالى فلان چيز نكند بدروغزنش گرداند .
268 -
و من « 2 » يغفر يغفر اللَّه له .
( 2 ) هر كه بيامرزد او را كه بجايش بدى كند خداى تعالى او را بيامرزد .
269 -
و من يعف يعف اللَّه عنه .
( 3 ) هر كه عفو كند از گناه ديگرى خدا عفو كند از گناه او .
270 -
و من يصبر على الرّزيّة يعوّضه اللَّه
. ( 4 ) هر كه صبر كند بر مصيبت عوضش خداى تعالى بدهد .
271 -
و من يكظم غيظه يأجره اللَّه .
( 5 ) هر كه خشم فرو خورد مزدش خداى تعالى بدهد .
272 -
و من قدّر « 3 » رزقه اللَّه .
( 6 ) هر كه ميانه زيد روزيش دهد خداى تعالى .
273 -
و من بذّر حرمه اللَّه
« 4 » .
( 7 ) هر كه اسراف كند محرومش كند خداى تعالى .
274 -
و من نوقش « 5 » في الحساب عذّب .
هامش
( 1 ) در نسخهء عتيقه :
« و من »
( يعنى بواو عطف در صدر جمله ) .
( 2 ) در اين نسخه و نسخهء عتيقه همهء جملات آينده مصدّر بواو عاطفه است .
( 3 ) در حاشيهء نسخهء عتيقه : « هر كه تقدير كند يعنى اسراف نكند » .
( 4 ) در نسخهء عتيقه : اين حديث جزء
« و من قدّر رزقه اللَّه »
بشمار رفته .
( 5 ) در بعضى نسخ :
« توقّس »
و در حاشيهء آن ذكر شده : « توقس سخت گرفتن » .