فصل چهاردهم : چگونه خداوند متعال را بشناسيم ؟
از بهترين و شريفترين نعمتهاى الهى بر مردم آن است كه خود را براى ايشان شناسانده است حال اينكه برايشان رخصت فرموده كه او را از پرتو آياتش بشناسند .
كسى كه به شناخت خداوند نائل آيد ناگريز اين واقعيت را احساس مىكند كه خداوند متعال چه نعمت بزرگى به دو ارمغان كرده است و در اين هنگام در مىيابد كه اگر چنين خداى بزرگى را نمىشناخت با چه زيان هنگفتى روبرو مىبود ؟ و آيا ، بدون اين شناخت او ، دنيا شايستگى زندگى كردن را مىداشت ؟ چنانچه انسانى كه تمامى عمر خود را در غفلت از خداى هستى به سر برده ، از جمال و جلال او به دو ربوده ، لذّت مناجات و نيروى توكّل بر او گسترده اطمينان به دو را نچشيده ، نمىتواند ميزان خسارت وارد به خويش را بيان كند .
آدمى از بيان مقدار بهرهورى از محبّت خداوند تبارك و تعالى كاملًا ناتوان است .
خداوند رحمان هنگامى كه براى مردم و مؤمنان اهميّت نماز را بيان مىفرمايد و روشن مىكند كه نماز از هر گونه كار زشتى جلوگرى مىكند بلافاصله اين حقيقت را براى ما يادآور مىشود كه ذكر خداوند بزرگتر است :
اتْلُمَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ