و تعهّد نسبت بدان ، چنان كه انگيزه است براى ايمان به قدرت خدا در زدودن آنچه مىخواهد و اثبات آنچه آهنگ آن دارد و البته امّ الكتاب ( لوح محفوظ ) نزد اوست . اين ايمان ، آدمى را به كار شايستهء بيشتر و سختكوشى در دعا و توسّل به نيروى مطلق وجود وا مىدارد و ميان جبر و اختيار است كه آدمى به سوى افزودن بر خوبيها و جبران بديهاى خويش روان مىشود .
از امير المؤمنين عليه السلام روايت شده كه به نقل از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده : « خداوند و هر پيامبر مستجاب الدعوهاى هفت كس را نفرين كردهاند : آن كه كتاب خدا را تغيير دهد ، آن كه قدر الهى را تكذيب كند ، آن كه سنّت رسول خدا را دگر گون سازد ، آن كه از عترت من آن حلال شمارد كه خداوند عزّو جلّ حرام شمرده است ، آن كه با تسلّط خود بخواهد كسى را كه خدا خوار داشته ارجمند گرداند و كسى را كه خدا ارجمند داشته خوار گرداند و كسى كه حرام خدا را حلال گرداند و كسى كه بر بندگان خداوند عزّوجلّ تكبّر فروشد . » « 1 »
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « خداوند عزّو جلّ مىفرمايد : هر كه به قضاى من خشوند نگردد ، شكر نعمتهاى من نگزارد و بر بلاى من شكيبايى نورزد ، جز من را به خدايى گرفته است . » « 2 »
پس خداوند سبحان قضايى دارد كه نه برگشت داده مىشود و نه دگرگونى مىپذيرد ونعمتهاى بر ما دارد كه بايد به سبب آنها سپاسش گزاريم و ما را با بلاهايى مىآزمايد كه بايد بر آنها شكيبايى ورزيم .
امام رضا عليه السلام مىفرمايد : « هشت چيز است كه جز با قضا و قدر الهى تحقّق نمىيابد : خواب و بيدارى ، نيرو و سستى ، سلامتى و بيمارى ، مرگ و زندگى . » « 3 »
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 5 ، ص 88 ، روايت 6 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 95 ، روايت 18 .
( 3 ) - همان ، روايت 17 .