پس حق تعالى به آن حضرت فرمود كه اكنون به مقام قرب و وصال من رسيدى پس نام مرا ببر ، آن حضرت گفت : « بسم اللّه الرحمن الرحيم » و به اين سبب در اول حمد « بسم اللّه » مقرر شد ، پس ندا كرد آن حضرت را كه مرا ، حمد ، كن گفت
« الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ »
و در خاطر خود گفت « شكرا » حق تعالى فرمود بار ديگر مرا نام ببر چون از خود چيزى به خاطر گذرانيدى پس بار ديگر نام مرا ياد كن ، گفت : « بسم اللّه الرحمن الرحيم » و به اين سبب در اول سوره نيز ، بسم اللّه ، مقرر ، شد ، پس ندا رسيد كه سورهء
« قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ »
را بخوان چنان كه بر تو فرستادهام كه آن سوره مشتمل است بر نعت و صفت من و نسبت من با خلق من ، چون سورهء توحيد را خواندم ندا رسيد كه براى عظمت من خم شو و دست بر زانوهاى خود بگذار و به سوى عرش من نظر كن ، چون چنين كردم نورى از انوار عظمت و جلال حق مشاهده كردم كه مدهوش شدم ، و به الهام الهى گفتم « سبحان ربى العظيم و بحمده » يعنى به پاكى ياد مىكنم پروردگار عظيم خود را و به حمد و شكر او مشغولم . چون اين ذكر را خواندم اندكى به حال خود باز آمدم و دهشت نفس من تسكين يافت تا آنكه به الهام خدا هفت مرتبه اين ذكر را گفتم تا به حال خود باز آمدم ، و به اين سبب مقرر شد كه اين ذكر در ركوع مكرر خوانده شود ، پس ندا رسيد كه سر بردار ، چون سر از ركوع برداشتم صداى ملائكه را شنيدم كه تسبيح و تهليل و تحميد حق تعالى مىگفتند ، پس گفتم : « سمع اللّه لمن حمده » .
و چون نظر به جانب بالا كردم نورى عظيمتر از نور اول مشاهده كردم كه مرغ عقلم پرواز كرد و دهشتم از اول زيادتر شد ، پس از دهشت آن حال نزد ملك ذى الجلال به سجده افتادم و رو به زمين تذلل نهادم و براى علو آنچه مشاهده كرده بودم به الهام خداوند اعلى هفت مرتبه گفتم : « سبحان ربى الاعلى و بحمده » .
و هر مرتبه كه اين ذكر را مىگفتم قدرى از دهشت و حيرت خود را كمتر يافتم ، تا آنكه از حالت حيرت باز آمدم و به كمال معرفت حق فايز گرديدم ، پس سر از سجده برداشتم و نشستم تا مرا از آن دهشت و حيرت و گرانى انوار عظمت استراحتى حاصل شد ، پس به الهام حق بار ديگر به جانب بالا نظر كردم و نورى از آن انوار ربايندهتر مشاهده كردم و باز بىاختيار نزد خداوند قهّار به سجده افتادم و باز هفت مرتبه « سبحان ربى العظيم و بحمده » گفتم ، و چون قابليت انوار مرا زياد