معارضهها بر طرف شد و مزاحمتى هم پيش نيامد و آنورقه هاى اجازه در گوشهاى افتاده و تاكنون كه چهل سال تقريبا خ خ ميگذرد هيچ استفاده از آنها نكردهام مگر در كربلا هنگاميكه خواستم سجل بگيرم برحسب اجبار كه حكومت عراق همه مقيمين را اجبار كرده بود بگرفتن تذكره و دفتر اقامت از همه عكس ميخواستند براى پشت سجل و تذكره و از هيچكس با عمامه نميپذيرفتند جزاز مجتهدين آنجا آية اللّه داماد لطف فرمودند و در خدمت ايشان بقنسولگرى رفتيم و آنورقه گواهى كه ايشان خود نوشته بودند و آية اللّه اصفهانى و آية اللّه عراقى نيز امضاء فرموده بودند ارائه دادم آن را گرفتند و رونويسى از آن برداشتند و در دفتر خود ثبت كردند آية اللّه داماد زيانى نيز چيزى از من توصيف فرمودند بنابراين از من عكس با عمّامه گرفتند و همان سجل من كه عكس با عمّامه دارد نزد دولتيها اعتبار گواهى اجتهاد دارد ديگر استفاده ديگرى من از اين گواهينامه نكردم مرحوم
جهاد اكبر (زندگينامه) (فارسى) — صفحة 174
مساهمون: الشيخ محمد جواد الخراساني
ص١٧٤