مىشوند « 1 » . اين روايات نشان مىدهند كه همه چيز با علم پيشينى در خزانه علم ائمه ( عليهم السلام ) قرار ندارد ، و أحيانا علمى براى ايشان حاصل مىشود كه قبلًا نبوده است . « 2 »
به اعتقاد ما ، وجه جمع بين آيات و روايات ذكر شده در اين بخش آن است كه معصومين ( عليهم السلام ) عالم به " ما كان و ما يكون " هستند ، ولى نه به علم فعلى ، بلكه به علم شأنى ، به اين معنا كه هر گاه اراده كنند و بخواهند ، به الهام الهى علم به آن پيدا مىكنند ؛ و البته در اين امر تابع خواست خدا مىباشند ، كه
« وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » ؛
يعنى علم به چيزى را مىخواهند كه خدا بخواهد .
هامش
( 1 ) - روايات بسيارى نقل شده كه هر روز جمعه بر علم رسول خدا ( ص ) و ائمه اطهار ( عليهم السلام ) افزوده مىشود و نيز رواياتى كه اگر علم ائمه ( عليهم السلام ) افزوده نشود ، آن چه نزد ايشان است پايان خواهد يافت . رجوع كنيد به الكافى : ج 1 ، كتاب الحجة .
( 2 ) - البته بايد توجه داشت اين علم حصولى ، غير از علم تحصيلى است كه در افراد عادى به كار مىرود .