از آيات فوق برداشت شده كه آن حضرات ( عليهم السلام ) علم غيب نداشتهاند . نقطه مقابل صاحبان اين رأى ، گروهى از علما هستند كه معتقدند كه علم حضرات معصومين ( عليهم السلام ) با علم الهى دقيقاً انطباق دارد .
از جمله قائلين به نظر اخير ، علامه مقرّم و آيت الله مظفر ( قدس سرهما ) هستند . مرحوم مظفر معتقد است كه ائمه اطهار ( عليهم السلام ) حتى " علم الساعة " را مىدانند . به نظر مىرسد كه اين عقيده با آيه
« وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ »
« 1 » كه ظهور در اين دارد كه زمان قيامت را فقط خداى عزّوجل مىداند ، منافات دارد . علامه طباطبايى ( قدس سره ) هم اعتقاد دارد كه " علم الساعة " مخصوص خداوند متعال است .
اين گروه از علما به گفتار خود استدلال به بعضى از روايات نمودهاند از جمله روايتى است از امام رضا ( ع ) در پاسخ عمرو بن هدّاب كه فرمودهاند : علم غيب را جز خداى متعال كسى نمىداند ، فرمود : « آيا خداى متعال نفرموده :
" عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ "
« 2 »
فرسول الله عند الله مرتضى ، ونحن ورثة ذلك الرسول الذي أَطلَعَه الله على الغيب وعلّمنا ما كان و ما يكون إلى يوم القيامة » « 3 » . « 4 »
هامش
( 1 ) - زخرف : 85 و نيز لقمان : 34 و فصّلت : 47 با عباراتى ديگر همين مضمون را بيان مىكنند .
( 2 ) - جن : 27 - 26 .
( 3 ) - بحار الأنوار : ج 49 ، ص 75 ، باب تاريخ الإمام ابى الحسن الرضا ( ع ) ، باب 4 ، باب وروده البصرة والكوفة ، ح 1 .
( 4 ) - از ديگر ائمه ( عليهم السلام ) نيز نقل شده كه وقتى سخن از علم غيب به ميان مىآمد و برخى با استشهاد به آيه« فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً »آن را در مورد ائمه ( عليهم السلام ) انكار مىكردند . آن حضرات ( عليهم السلام ) ادامه آيه را تلاوت مىفرمودند كه :« إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ »و مى فرمودند : رسول مورد رضايت خداى متعال ، حضرت محمد بن عبدالله بود ؛ چنان كه امام باقر ( ع ) فرمود :
« وكان والله محمد ممّن ارتضاه » ؛
و سپس فرمود :
« فهو العلم الذى انتهى إلى رسول الله ( ص ) ، ثمّ إلينا »
.