اوضاع او را در نظر دارد و پيوسته سعى بر آن دارد تا انسان در هيچ بعدى از ابعاد زندگى ، از « صراط مستقيم » منحرف نگردد و عدالت سايهء رحمت خود را بر سرتاسر زندگى انسانها گسترده سازد .
« قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ . يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ »
« 1 » .
براساس اين آيه ، شريعت از جانب خداوند ، همچون چراغى است فروزان كه راه سلامت و سعادت در زندگى را براى پيروان مكتب توحيدى روشن مىسازد و از تيرگيهاى زندگى رهايى مىبخشد و پيوسته آنان را به راه راست هدايت مىكند .
خلاصه آنكه اسلام شريعتى است فراگير و جاويد براى ابديّت ، و تمامى شؤون زندگى انسان را براى هميشه تحت نظر دارد . ازاينرو معقول نيست كه براى رهبرى جامعه و مسؤوليّت اجرايى عدالت اجتماعى ، شرائطى را ارائه نكرده باشد ، زيرا زعامت سياسى ، يكى از مهمترين ابعاد زندگى اجتماعى اسلامى است و به حكم ضرورت بايستى اسلام در اين بعد مهم نظر داشته باشد و شرائط لازم را ارائه داده باشد و گر نه نظامى ناقص و بدون تعيين مسؤول اجرايى ، قابل ثبات و دوام نيست و بهطور طبيعى در تمامى نظامهاى اجتماعى - سياسى ، بعد مسؤوليّت اجرايى از مهمترين ابعادى است كه در اساسنامهها مدّنظر قرار مىگيرد .
اكنون با در نظر گرفتن جهات ياد شده ، حكمت الهى اقتضا مىكند ، همانگونه كه شريعت فرستاده و خيل انبياء را - براى نجات بشريّت - گسيل داشته است ، امامت و قيادت و جلو دارى قافلهء انسانيّت را نيز رهنمون باشد . و اين همان قاعدهء « لطف » است كه اهل كلام در مسألهء « امامت » مطرح ساختهاند . زيرا رهبرى درست و شايسته از ديدگاه وحى ، مهمترين عامل مؤثر در نگاه داشتن جامعه بر جادّهء حقّ و حركت بر صراط مستقيم است .
روى همين اصل ، دانشمند گرانقدر خواجه نصير الدين طوسى قدّس سرّه در « تجريد الاعتقاد » مىنويسد :
« الإمام لطف ، فيجب نصبه على اللّه ، تحصيلا للغرض » « 2 » .
امامت ، لطف الهى است كه بايد از جانب خداوند معرفى شود ، تا غرض
هامش
( 1 ) . مائده 5 : 15 - 16 .
( 2 ) . رجوع شود به : كشف المراد - الاعتقاد - علّامه حلّى . چاپ جامعه مدرسين ص 362 .