فصل ششم : مبانى مشروعيّت ولايت فقيه
قاعدهء لطف بر مبناى حكمت الهى
بحث پيرامون « ولايت فقيه » پيش از آنكه مسألهاى فقهى باشد ، مبانى كلامى دارد .
در فقه از اين ديدگاه بحث مىگردد كه « ولايت فقيه » يك حكم وضعى شرعى است و دلائل آن را در كتاب و سنت بايد جست ، يا حكم تكليفى و واجبكفائى است كه با دليل ضرورت شرع و از راه « حسبه » به اثبات مىرسد .
ولى از ديدگاه كلامى ، با عنوان امتداد ولايت معصومين و نيز امامت كه رياست عامّه در امور دين و دنيا مىباشد ، مورد بحث قرار مىگيرد .
دلائلى كه مبانى مشروعيّت « ولايت فقيه » را روشن مىسازد ، آميخته از هردو ديدگاه است كه دو جنبهء عقلى و نقلى استدلال را تشكيل مىدهد .
بدون شك دلائلى كه ولايت ( به معناى امامت و زعامت سياسى ) پيامبر اكرم و ائمهء معصومين عليهم السّلام را اثبات مىكرد ، همان دلائل ، ولايت فقيه را در عصر غيبت اثبات مىكند . زيرا اسلام يك نظام است كه براى تنظيم حيات اجتماعى - مادّى و معنوى - برنامه دارد ، و آمده است تا راه سعادت و سلامت در زندگى را براى انسان هموار سازد .
اسلام در تمامى شؤون فردى و اجتماعى انسان دخالت دارد و تمامى احوال و