همچنين سيد ابن طاووس به سند معتبر از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نقل مىكند : « هركس هنگام رفتن به رختخواب ، سورهء ملك را بخواند و سپس اين دعا را چهار مرتبه بخواند : " الّلهم ربّ الحلّ و الحرم بلّغ روح محمّد عنّي تحية و سلاما " ، خداوند دو ملك را مكلف مىكند كه درود او را به پيامبر برسانند و بگويند : " فلانى براى شما درود فرستاد " . آنگاه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىگويد : " و بر اين شخص درود و رحمت خدا باد " » « 1 » .
اين روايتها نشان مىدهند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و امامان معصوم عليهم السّلام پس از رحلتشان نيز مانند زمان حياتشان ، به درخواستها پاسخ مىدهند و حيات و ممات براى آنها معنا ندارد ؛ ازاينرو مىتوانيم از آنها حاجتى را بخواهيم يا آنها را وسيله قرار دهيم .
توسل به اولياء در زمان مماتشان ، مسألهء جديدى نيست و از همان ابتدا نزد مسلمانان مرسوم بوده است . در اين زمينه ، داستانهاى بسيارى وجود دارد كه در اينجا به دو نمونهء آن - كه در معتبرترين كتب اهل سنت وجود دارد - اشاره مىكنيم :
1 . داستان توسل ابو ايوب انصارى : صحابه پس از رحلت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هرگاه كارى داشتند ، مانند زمان حيات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، خدمت حضرت مىرسيدند و سرشان را روى قبر گذاشته ، با ايشان زمزمه مىكردند .
روزى ابو ايوب انصارى - كه از صحابى بزرگوار پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود - وارد حرم مطهر شده و صورتش را روى قبر شريف گذاشته بود و با حضرت زمزمه مىكرد . مروان بن حكم - كه در آن زمان والى مدينه بود - وارد مسجد شد و ابو ايوب را در آن حالت ديد ، ولى چون پشتش بود او را نشناخت . مروان گردن ابو ايوب را از پشت گرفت و گفت : « آيا مىدانى چه مىكنى ؟ »
ابو ايوب گفت : « آرى ، مىدانم » . آنگاه سرش را به طرف مروان چرخاند و ادامه داد : « نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمدهام ، نه سنگ [ و من مانند تو كه هبل را مىبوسيدى ، نيستم ] .
هامش
( 1 ) . بحار ، ج 73 ، ص 215 .