توسل به ائمهء عليهم السّلام
شيعه همواره در زندگى خود به ائمه عليهم السّلام متوسل مىشود كه يك نمونهء فراگير آن ذكر « يا على » است . پرسشى كه از ما شيعيان مىشود ، اين است كه چرا به جاى « يا اللّه » ، « يا على » مىگوييد و از على عليه السّلام استمداد مىجوييد ؟
توسل مسألهاى است كه قرآن به آن تصريح كرده است :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ
« 1 » ؛ « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، همواره پرهيزكار بوده و در پى آن باشيد تا وسيلهاى به سوى خدا به دست آوريد » .
گاهى انسان به جهت سرپيچى از فرمانهاى الهى ، احساس مىكند شايستگى آن را ندارد كه درخواستش مقبول درگاه احدى قرار گيرد و به همين جهت دنبال وسيلهاى مىگردد تا بين او و پروردگار واسطه شود ؛ مانند كارمندى كه از وظايفش سرپيچى كرده است و رو ندارد از رئيسش درخواستى كند .
زمان و مكان شريف از وسيلههاى ارتباط انسان با پروردگار است . خداوند مىگويد كه هرگاه حاجتى داشتى ، حاجتت را با مكان شريف « 2 » يا زمان شريف « 3 » قرين كن تا آن مكان و زمان شريف شفيع تو شوند و دعايت شايستگى اجابت را پيدا كند .
حضرت يعقوب عليه السّلام هنگامى كه فرزندانش مرتكب گناه شدند ، گفت : « هنگام سحر
هامش
( 1 ) . مائده ، 35 .
( 2 ) . مانند : مسجد ، بالاى سر امام حسين ( ع ) ، كنار كعبه .
( 3 ) . مانند : سحر ، روز عرفه ، شب جمعه ، هنگام نزول باران .