ولايت تشريع
شريعت در حقيقت نظامى است الهى كه زندگى اجتماعى انسان را قانونمند مىكند و ولايت تشريع ، همان حق قانونگذارى است ؛ به اين معنا كه : پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و امامان معصوم عليهم السّلام حق قانونگذارى در اين نظام الهى را دارند .
اكنون پرسش اين است كه نقش پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و امامان معصوم عليهم السّلام در بيان شريعت چيست ؟
آيا پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و امام معصوم عليه السّلام از روى درك و فهم خود قانونى را وضع مىكنند ؟
يا از وحى مىگيرند ؟ يا اينكه اجتهاد مىكنند ؟
برخى از علماى عامه مىپندارند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اجتهاد مىكرد . اين نظريه پيامد ناروايى دارد و موجب سلب اعتماد از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىشود ، زيرا اجتهاد خطابردار است و مجتهد گاهى در اجتهادش اشتباه مىكند .
احكام شرعى بر دو قسم است :
1 . احكامى كه مستقيما از وحى گرفته شده است ؛
2 . احكامى كه به دست پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و امامان معصوم عليهم السّلام وضع شده است . پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله با بينشى كه خداوند به وى عطا كرده ، قادر به تشخيص مصالح و مفاسد واقعى است و با اين بينش ، مصالح امت را در محدودهء خاص يا براى هميشه