دهد وآن جز يك قرائت بيش نيست ، زيرا نصّ قرآني يكى بيش نيست كه از نزد خداى يكتا نازل گرديده است « القرآن واحد نزل من عند الواحد » وتمامى اين اختلافات در قرائت قرآن ، ناشى از اجتهاد قاريان است كه خود را راويان آن نصّ گمان كردهاند . هرگونه اجتهادي در به دست آوردن نص قرآن بيهوده است ، جز از طريق سماع ونقل متواتر ، كه منحصرا در قرائت عاصم به روايت حفص اين ويژگىها وجود دارد . كه قبلا أشارت رفت وذيلا به اختصار يادآور مىشويم :
ويژگى قرائت حفص
يگانه قرائتى كه داراى سندى صحيح وبا پشتوانهء جمهور مسلمين استحكام يافته ، قرائت حفص است . اين قرائت در طىّ قرون پىدرپى تا امروز همواره ميان مسلمانان متداول بوده وهست وتداول آن به چند سبب برمىگردد :
1 . سبب اوّل ، همان است كه قبلا به آن اشاره شد . در واقع ، قرائت حفص همان قرائت عامهء مسلمانان است ، زيرا حفص وأستاذ أو عاصم شديدا به آنچه كه با قرائت عامّه وروايت صحيح ومتواتر ميان مسلمانان موافق بود ، پايبند بودند . اين قرائت را عاصم از شيخ خود أبو عبد الرحمن سلمى وأو از امام « أمير المؤمنين » اخذ كرده است وعلي عليه السّلام به هيچ قرائتى جز آنچه با نصّ اصلى وحى كه ميان مسلمانان از پيامبر صلّى اللّه عليه وآله متواتر بوده ، قرائت نمىكرده است . اين قرائت را عاصم به شاگرد خود حفص آموخته است . ازاينرو در تمامى ادوار تاريخ مورد اعتماد مسلمانان قرار گرفت واين اعتماد عمومى صرفا از اين جهت بوده است كه با نص اصلى وقرائت متداول توافق وتطابق داشته است . نسبت اين قرائت نيز به حفص ، به اين معنا نيست كه اين قرائت مبتنى بر اجتهاد حفص است ؛ بلكه اين يك نسبت رمزى است براي تشخيص اين قرائت وقبول قرائت حفص ، به معنا قبول قرائتى است كه حفص اختيار كرده وپذيرفته است ؛ زيرا اين قرائت از روز نخست بين مسلمانان متواتر ومتداول بوده است .
2 . عاصم در بين قرّاء ، معروف به خصوصيات وخصلتهايى ممتاز بوده كه شخصيتى قابل توجه به أو بخشيده است . وى ضابطى بىنهايت استوار ودر اخذ