عقلى و چه شرعى و چه عادى . در اين فرض از يك جهت كه در مقام بيان بود ، از جهت ديگر هم كه ملازم اين جهت است مىتوانيم به اطلاق استناد كنيم . مثلا ميان وجوب قصر و وجوب افطار صوم ملازمهء شرعيهء وجود دارد : « كلّما قصّرت افطرت » « 1 » و اگر خطابى حكم وجوب قصر را بطور مطلق بيان كرد ، حكم وجوب افطار هم از آن دانسته مىشود .
( مثالهاى ملازمهء عقلى و عادى را از حاشيهء مرحوم مشكينى ملاحظه فرماييد . ) ولى اينها موارد خاصّى است ؛ و گرنه در مواردى كه جهات عديده از يكديگر بيگانه و بىارتباط باشند ، بايد دقّت كنيم و از همان جهت كه مبيّن است بدان تمسّك كنيم ، نه از جهات ديگر .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 528 ، باب 15 ، از ابواب نماز مسافر ، حديث 17 .